İnsanın içini kimseye dökememesi çok kötü değil mi?

Çocukluğumdan beri böyleyim. Ne hissedersem hissedeyim kimseye bir şey söyleyemiyorum. Annem, ablam, kardeşim, en yakın arkadaşım.. Belki de bu yüzden uzağım onlara, aramızdaki bu mesafe benim yüzümden var. Bakıyolar, bu kız bize hayatı hakkında hiçbi şey anlatmıyor, sadece dinliyor bizi, e umursamıyolar tabii. Hayatlarında etkisiz eleman gibi bi'şeyim. Tabirleriyle ruh ya da bir robot. Annemi de sevmiyorum zaten çünkü benim ölmemi istiyor, belamı bulmamı... Bu kadar kötü bir insan olduğumi bilmezdim ama bakıyorum da hiç arkadaşım da yok öyle. Hepsi sorunlu olamaz ya. O zaman benim öyle değil mi? bir insan iki yılda bir okula nasıl alışamaz, nasıl arkadaş edinemez, nasıl iki kelime edemez? Ağlamak geliyo içimden ağlayıp her şeyi her şeyi kusmak ama yok, bunu da beceremiyorum. Bu içimde kalanlar var ya öyle acıtıyo ki canımı kaçmak istiyorum, olmuyor!