İnsan insana ağır gelir mi?

Olay şöyle aslında yaşlılar küçüklük hallerine dönüyorlar. Evet bazen hiç olmadık şeyler yapabiliyorlar. Söz dinlemiyorlar, burunlarının dikine gidiyorlar. Ama yapıcak birşey yok. Çünkü bizde onlar gibi olucaz. Önemli olan onlara bu yaşlılık dönemlerinde elimizden geldiğince en iyisini sabırla vermek ne kadar zor olsada...

Zor ama.. Ben kendi annemle kalmadım ki başka yaşlı insanları anlayim. Ama bu yaşa varmak da var bu yüzden devam. Gerçi bu kadar uzun yaşam istemiyorum, az olsun has olsun:)

Orası öyle tabiki önemli olan sağlıklı ve elin ayağın tutuyorken kimseye muhtaç değilken huzurlu bir şekilde vefat edebilmek. Ben allaha hep böyle dua ediyorum zaten. Ama eninde sonunda hepimizin geleceği nokta bu. Ben anneannemden biliyorum mesela. Yaşlı artık aklıda gitmeye başladı. Parkinson teşhisi. Resmen çocuk gibi birşey desen alınıyor ve küsüyor. Ama ne olursa olsun genede bişi olsun istemiyorsun. Canın çünkü. Bizi o büyüttü, yemedi yedirdi. Hala bile aklı yerine gelince birşeyler yapmaya çalışıyor.

Haklısın, onlar bizden daha çok muhtaç olmak istemiyor. Biz sadece dış görünüşten üzülüp tahmin ediyoruz, ne fırtınalar kopuyor içlerde. İnsanın en korkunç hali - istemek, yaşamak ama fiziksel olarak onu yapmamak. Bizim dedemiz güçlü bünye olsaydı eminim Artvina kadar araba ile giderdi, keyfi biliyor maaşı da yetiyor ama güç kalmadı. Bu yüzden, ergen arkadaşları kıymeti bilsin bence değil mi, gezmek tozmak lazım, evde sıkılmak yerinde:D

Tabi canım onlara kalsa izin versen buradan kalkar fizana kadar giderler :) :) Elde imkan varsa bu yaşların kıymetini bilip gezip tozmak lazım. Yasaklar çok yokken de yiyip içmek lazım. Sonra belli yaştan sonra o yasak bu yasak diyorlar içinde ukte kalıyor insanın yapamadıkları.

Aynen, her şey zamanda güzel:)) Anlayış için sağol:)

Ne demek :)