Kadın erkek eşitliği ?

iki uç nokta var ülkemizde bir taraftan bakarsan modern yüzümüzde kadın daha avantajlı bugünlerde ama her kadın imkansızlıkları sebebiyle bu imkanlardan yararlanamıyor.

kapalı toplum yüzümüzde ise bahsettiğin kısıtlamalar ve daha fazlası var.

Ama Erkek tarafından bakacak olursan sanki bütün erkeklere de bu dünya sunulmuş gibi bir varsayım yapılıyor genelde kadın hakları savunulurken veya kadınlara yapılan haksızlıklar şiddet vs den bahsedilirken.

Ama aslında kadın erkek ayrımı yapılmaksızın sömürülüyoruz bu ülkede. Kim eline geçen fırsatı kullanıp kişisel ve aile yaşamına daha fazla özgürlük, imkan kazandırabilirse sıyrılıyor aradan.

Geri kalan kesim ise kadın erkek ayrımı olmaksızın sömürü düzeninin boyunduruğu altında yaşamaya devam ediyor.

Kadının da erkeğin de farklı şartlar altında birbirine göre avantaj ve dezavantajları var ülkemizde de Dünya'da da.

Gece dışarı çıkan kadın da var çıkamayan da. Çoğunluk çıkamıyor ya da çıkmıyorsa genelde aslen gece dışarıda yapabileceği bir etkinlik olmadığı için çıkmıyordur, alışageldiği hayatında.

çıkmak isteyip de çıkamayanın ya da her türlü engele rağmen çıkıp gezip eğlenen şanslı azınlığın da çoğu çevresinin farklı itham, bakış ve eleştirilerine maruz kalıyordur en hafifinden.

Geçmişten gelen kültürel bir birikimin sonucu bu durum. meseleye sadece kadına özgürlük, kadına şiddet problemi, kadına haksızlık vs. hep kadın üzerinden bakılıp o şekilde lanse edilmeye çalışıldığı sürece bu problemler çözülemez.

Toplumsal problemleri, şiddet problemlerini, nefret problemlerini, haksızlık, özgürlük, sömürü problemlerini çözebilmek için öncelikle problemin tamamını ele almak gerekir. Yarısı ele alınıp, belli amaçları gerçekleştirmek için sorunun diğer yarısını görmezden gelmek çözümün karşısında başlı başına bir engeldir.

kadının da erkein de cinsel bir yönü var, kadın sayısının erkek sayısından fazla olduğu bir ülkede kadın baskı altında yaşamaya alıştırılıp, kendi ayakları üzerinde durma imkanı elinden alınırsa o toplumda kadının sadece cinsel bir obje olma niteliği ön plana çıkar.

Osmanlı zamanından başlayarak Avrupa eğitimi alan aydınlarımızın gördüğü fakat bir türlü 100 yılı aşkın süredir toplumumuza uyarlayamadığımız açık toplum modeli bir çözüm mesela. Ama Adalet, Eğitim, Güvenlik gibi alanlarda ilerleme olmadan ve herkesin ihtiyacını karşılayacak istihdam sistemi kurulmadan bir açık toplum olmak imkansız.

Sosyal, kültürel ve iş hayatında sayıca eşit kadın erkek istihdamı sağlanmadan o problemler tam olarak çözülemez.

Arap kültüründen etkilenen kültürümüze malesef Osmanlı zamanında yetleşen yanlış bir kabul var: Gençler "Topluma" hizmet etmeli, gençliğini topluma adamalı gibi bişey tam cümle olarak hatırlayamadım.

Bu anlayış kadını da erkeği de farklı görevlerden sorumlu hale getiriyor. Kadın sadece çocuk doğurup ev işlerini yapan bir tür "yarı köle". Erkek askerlik ve kol gücü gerektiren işlere koşulan bir tür "yolumluk kaz" olarak yönlendiriliyor.

sığmadı ) neyse bu iş uzar

Bu soruyu doğru düzgün cevaplamak için vakit ayırdım, umarım açıklayıcı olur. 

İlk olarak kadın erkek eşitliğinin, ya da bu şekilde ifade edilen asıl kavram olan kadın haklarının tarihçesini anlamak lazım. Bu kavram modern dünyada, özellikle 2. Dünya Savaşı sonrası önem kazanıyor, çünkü 2. Dünya Savaşı'nda ölen insan sayısının o zamana kadar tarih boyunca yapılan savaşların tümünde ölen insanların sayısından daha fazla olduğu söylenir ve bu savaş tarihte hiç olmadıgı kadar utanç verici şekilde sadece askerler arasında yapılmamıştır, toplumlar arasında yapılmıştır ve bundan da en çok kadınlar ve çocuklar zarar görmüştür. Medeniyetin zirvesini yaşadığını savunan Avrupa'nın göbeğinde yaşanan bu utanç sonrası, en muhafazakar kesimler bile kadın haklarına karşı bir tutum sergileyememişlerdir. 

Gelelim ülkemize... Avrupa'da Salem mahkemelerinin yaşandığı devirlerde -ki kadınların kitap yazması son yüzyıllarda bile tepki çekerdi (bkz. Jane Austen'in hayatı)- ülkemizde kadın divan şairleri vardır (Zeynep, Mihrî, vb.). Anadolu'ya ilk geldiğimiz dönemlerde de, dört büyük Anadolu teşkilatından biri "Baciyân-ı Rûm (Anadolu Bacıları)"dur. Nitekim Osmanlı'da da kadınlar kendi aralarında örgütlenir, vakıflar ve benzeri sosyal projelerde sorumluluk alırlardı. Buna en güzel örnek, bugun bile görebileceğimiz, Hürrem Sultan'ın Valide Turhan Sultan'ın ve başka ileri gelen kadınların yaptırdıkları hayratlar ve kurdukları vakıflardır. Hoş bir örnek olmasa da, Mahpeyker Kösem Sultan'ın da devleti dolaylı yoldan uzun süre yönettiğini ve üst düzey görevlilere mektuplarla emir verdiğini unutmayalım.

Ancak devlet zamanla zayıfladıkça ve kültürel yozlaşma başlayınca, bir tepki olarak ve eski şanlı dönemlere geri dönebilmek umuduyla, yeni bir muhafazakârlık ve dinde radikalleşme başlar. Bu etkinin muhtemelen en büyük sebebi de, bugünkü Suudî Arabistan'ın kurucusu olan kraliyet ailesinin de soyundan geldiği Abdullah Bin Suud'un ortaya attığı, dönemin İslam anlayışına karşı daha tahrip edici bir radikalliği savunan Vahabilik anlayışıdır. Halbuki Vahabiler uzun yıllar Hac kervanlarına saldırmıştır ve bu sebeple halifeliğin temel görevlerinden olan "hacıların güvenliğini sağlama"yı beceremediği gerekçesiyle bazı padişahlar tahttan indirilmişlerdir. Bu sebeplerden ötürü Osmanlı, Vahabiliğe karşı çöküşe kadar mücadele vermiştir ve her daim hanedan olarak irtica gibi tahrip edici yönelimlere karşı olmuşlardır. Ne var ki, sömürgecilerin çıkarlarına ters düşen bu tutum, özellikle İngilizlerin halifelik lağvedilene kadar Lozan'a imza atmamalarına sebep olmuştur.