Eşim ve Çocuğum ile ilgili. Sizce ne yapmalıyım?

ben boşanmayı düşünüyorum. çünkü yıllardır bu durumdayız. Türkiye de ki kadınların çoğu bu durumda çocuk yapınca kadınlıklarını unutup sadece anne oluyorlar. sonra da erkek boşanınca ya da aldatınca suçlu oluyor

Rica Ederim

yıllardır alıp karşıma konuşuyorum. ben mutsuz olduğumu söylüyorum. ben böyleyim diyor. annesi de aynı şekilde. kayınçom 10 yaşında. kayınçom doğduğundan beri kaynanam kayınbabamla beraber yatmıyor kayınçomla yatıyor, bana kocanın gereği yok diyor. annesinden ne gördüyse eşimde uygulamaya çalışıyor. Çocuğumuz olmadan hiçbiryere gidemiyoruz. Eşime diyorum ki ; yahu yıllardır başbaşa biryere çıkmıyoruz, tekbaşımıza bir yerlere gidelim diyorum, niye çocuk sana batıyor mu diyor. çok mu abes benim istediğim şey

çok zordayım. güzel bir işim var, çok şükür evimizde eksiğimiz yok altımızda arabamız var çocuğumun herşeyi var. bence rahat batıyor eşime. çünkü her istediği var şiddet görmüyor küfür görmüyor kumarım içkim sigaram gece hayatım yok. fazla rahatlık batıyor. psikoloğa gitmiyor, sen git nasılsa çocuğunu sevmiyorsun diyor. çocuğuma hata yapınca kızdığım için, çocuk olmadan gezmeye gitmek istediğim için ve bırak çocuk tek başıan birşeyler yapsın dediğim için sevmiyorsun deyip duruyor

vallahi kardeşim. her türlü sürpizi de yaptım ama nafile. varsa yoksa çocuk. ben eşim için son plandayım. yaşım 30 olmuş. geçiyor yavaş yavaş ben hayatımı yaşamk istiyorum

aynen. eşimi seviyorum ama sevdiğim halde boşanmak zorunda kalacam. eşimin bu tavırları yüzünden, çocuk benden başka kimseyi sallamıyor. büyüklerine saygı hiç yok zaten. ben saygılı düzgün bir çocuk olmasını istedikçe eşim araya giriyor.

çocuk da eşime çok düşkün. çünkü eşim her istediğini yapıyor hatalarına kızmıyor. ben bişey dediğim zaman inanılmaz şiddetli kavga ediyor benimle. bende sinirden kendimi kaybedip zarar vermemek için dışarı atıyorum kendimi. tabi çocuk görüyor ki baba bişey diyor diye anne savunuyor. bu durumda çocuk kimseyi takmıyor. nasılsa annem var diye

kardeşim daha bugün sabah işe gelirken yine arabada kavga ettik. nedenini de söyleyeyim. çocuğun bakıcısı, çocuğa kızmış (şiddet yok olsa zaten perişan ederim bakıcıyı) bizim çocuğun elinde el feneri var, sürekli oynuyor. bakıcısının gözüne tutuyormuş. bizim çocuk yapma demekten pek anlamaz sadece ben deyince durur neyse çocuk eşime demiş ki bakıcı bana kızdı, (bu arada bakıcımız karşı komşumuz tek başına yaşayan almancı yaşlı bir teyze) eşim çocuğu bırakırken ben arabaya inmiştim, ben araçtayken söylemiş çocuk, bakıcı bana kızdı diye. eşim arabaya bindi surat 40 karış. ne oldu dedim bakıcı kızmış dedi. niye dedim. gözüne el fenerini tutuyormuş, feneri elinden almış oğlum bir daha yaparsan babana söylerim demiş. mevzu bu. e ne var kadın haklı dedim. başladı benimle kavga etmeye. sen çocuğunu sevmiyorsun demeye. sabah sabah aklımı başımdan aldı sinirimden çalışamıyorum. ki benim işim dikkat isteyen bir iş.

evlilikten nefret eder oldum

çocuğunu sevmeyen babayla işim olmaz ayrılırsan ayrıl diyor

vurduğuma değmez ya. ki zaten ben yapmam. bugün bir avukata danışacam bakalım

inşallah güzel haber verebilirim. evlendiğin zaman sen kesinlikle böyle yapma kardeşim. çünkü bu durumdaki erkeklerin hepsinin gözü dışarıya kayıyor