Deli gibi sevmek ruhumuzda var mı? Sevince akıl yitirenlerden misiniz?

Ama zor. Çünkü her canlı sevgşye muhtaçtır. Bencilce seversen kolayca bencil sevgiler bulursun. Ama gönülden sevince gönüller pek keşfedilmemiş olduğundan gönül yolundaki korkularla cevap buluyorsun. daha bir yalnız kalıyorsun. Belkş bu sayede saf kalmak mümkün. Ya zorluklara rağmen ilerliyorsun ya da pes ediyorsun. Öyle ki çalıştığım kalabalık ortamda herkese sapıkça yaklaşan cinael unsurlarla laf eden espri yapan birilerine sarılıp sevgi sunanlar senin 2m uzağından kaçarak geçiyorlar. Lakin bir sonuca vardım. Nasıl ki gönlğ olduğu gibi değil hayalvari tasvirler ile benzeterek algılayabilirsek gönülden sevdiğimizde de aslında içimizdeki o algıyı sever ama o algının özünü taşıdığı için de o gönğl sahibine değer ve sevgi ile özlem duyarsınız. Şefkat duyarsınız.. bir de övgü ve takdir beklersiniz...

Zor olan bir şey de hrm gönülden hrm bencilce/insanca sevmek esasında mükemmel değildir. Karıştırınca saflık bozulr. Saf gönülden tam tealimiyelitle seversen artık sahiplenemezsin.

Sevgş sonsuzluktur. Sahiplenmezsin çünkü mutlak bir güven ve teslimiyet vardır. oysa ki tek taraflı gönülden sevince ama gönül sahibi insanca/kötü anlarsa için kirleniyor korku doluyor. Ne yapmalı. Herkesi gönülden seviyorsun artık insanca sevemediğin için ama hep uzaklaşılıyor yalnız kalıyorsun. Karşılıksız gönülden sevmek güzel ama esasında güneş misali gönlüyle her daim ışık saçtığı için güzel. Dostça. Uzakta dahi olsa. Ama kötü bilinmek. Zor olan insanoğlunun gönlünün gördüğü güzellikleri kendisinin korkuyla karşılayıp dışlaması. Yani ordaki sahiplenmek kavramı aslında sahipkenmeye gerek olmadığıdır. Sen hayatı gönülden seversin. O da. Gönüller bir olunca hayatın parçası olarak birbirinizi sevmiş olursunuz. Ama sahip çıkıp gönlündeki tebessümü kim korur. Gönüller bir dir. Çünkü aynı tohumdan türer hayatın anlam ve hakikatini, ruhunu taşır.

Çok dolmuşum yavv ;)

Sevmek diye bişey yoktur aslında. Sevgi sonsuz/kusursuzluktur. Sonsuz bir düzenin içindeyiz. Ve bu düzenin içinde bir çiçek gibi anlamımızı yaşarsak ve hayatı bütün olarak seversek bir başka güzelliği de o bütünün parçası olarak görür doğal olarak bir manada birleşiriz. Bu denli derin bir felsefe gibi görünse de işin özü aksine tam bir düşüncesizlik ve saflıkla gönül ışığına engel olmadan içimizden çıkmasına müsade etmektir.

Hoşgörün :) sizi seviyorum... Doğru olabilir mi?
Tanımıyorum bilmiyorum. Olabilir. Çünkü sevgi bencillik hali değil taşkınlık halidir. Mısırı tavaya yığınla koyunca patlayan mısırın taşması gibi :). Ama bırak bunu ifade etmeyi bir bayana çiçek vermekten bile korkuyon. 2 erkek arkadaşın kız arkadaşıyla ve bir de bayan arkadaşı gezmeye çıktığımızda 3 buket yapıp vermiştim hepsine. Neler gelmez ki insanın başına :)

Sonuç:severken delilik yapmadıktan sonra deki gibi sevmek insanın ruhunda var. Bulmasını bilene

Anlatamadım. Sizi sevmem için sizin sevilesi olmanız gerekmez. bir güneş olsam siz de beni gören (muhabbetimi okuyan) ve bana bakan (cevap yazan) yani aslında arayan= ısınan aydınlanansınız. Şu halde ışığım size ulaşır.
Anlayın lütfen doğal olan sevmek halinin kendidir. Gönül budur. Siz de beni seviyorsunuz. gönül olarak. Bu anladığınız sevgi değil. Ne demek istiyor diye bakın. Gül bahçesinde her bir gül kainatla sevgi halindedir. Sevgiyi düşünüp birbiriule muhabbet eden bir. Çiçek "ben seni de seviyorum " deyince insanca bencilce sahiplenesi demek değil. Doğaya hayata haykırdığı seviyor olma hali ışık ona da vurur da farkında değildir. Gönül her şeyi sonsuz uzaktan bilir sever. Yanlış anlamayın lütfen. Olur mu?

teşekkür ettim