Olduğun gibi görünmek çok zor iştir, cesaret ister. Cidden, bakmayın kolay söylendiğine. İnsan bir ömür harcayabilir olduğu gibi görünmek için. Şöyle bir şey de var ama: insan "olduğu gibi görünmek" lafını duyunca aklına ilk "ben kimim?" sorusu geliyor. Ya da "Ben nasıl biriyim?" , "Ben neyim?" gibi benzer sorular. Bir bakıma kendisini sorguluyor yani. Ve bu sorulara cevap vermek hayatı çok sade olan bir adam için bile hiç kolay değildir. Düşünsenize, daha bu sorulara bile cevap veremezken, olduğumuz gibi görünmek ne kadar zordur. Yani, demek istediğim şey filan yok aslında. Bu konu öylesine aklıma geldi ve bende bir şeyler karalamak istedim. Sandığımızdan daha derin bir konu. Ama çok derinlere inmekte iyi değilim "Olduğu gibi görünmek" az insanın başarabildiği çok güzel bir şey..
Her insanın yaşadığı iki hayat var.. Biri bildiğimiz vitrinlik, Diğeri bilmediğimiz derinlik..
Bu cesaret değil daha çok iradeyle alakalı. Sen o görünüşün getirdiği çevre baskısına dayanabilecek misin? Ya da bu görüşünü uzun yıllar şaşmadan sürdürebilecek misin? Bu yüzden gerçekten inanarak ve bu inancına uygun bir şekilde kapananlara imreniyorum. Ya da görüşlerimle uyuşmuyor olsa da açık giyinip bu açıklığın arkasında duran insanlara saygı duyuyorum. Çünkü bu insanlar belli bir iradeye sahipler. Savundukları görüş doğru ya da yanlış olsun en azından bu görüşlerinin arkasında sağlam bir şekilde duruyorlar. Bu gerçekten takdire şayan bir özellik.
Her sabah yatağımdan kalktığımda... maalesef elimi yüzümü bile yıkamadan o mutlu surat maskemi takıyorum... gece yatarken çıkarıyorum... galiba dokunuyor ya da çaresiz gibi gözükmekten korkuyorum. ''cesaretim'' yok maalesef.
En İyi Cevaplar