Herşeyi içime atıyorum?

Ben kim olursa olsun diğer insanlara karşı herzaman güçlü görünmeye çalışıyorum. Yani üzülsemde üzüldüğümü asla dışa vurmuyorum. ya da çok büyük bişey olmadıkça insanların yanında gözyaşı dökmüyorum. Gülmeyi çok seven biriyim. İçimde fırtınalar kopsada gülüyorum. Belkide gülerek dindirmeye çalışıyorum. Çevremdeki insanların dertlerini çözmek sıkıntılarını gidermek beni mutlu ediyor. Ve çoğu insanda derdi oldumu benimde dertleşmeyi tercih ediyo. Bu konudan rahatsız değilim ama galiba artık bunların hrpsi bana ağır geldi. Başkalarının dertleriyle alakadar olurken kendi dertlerimi görmezden geldim. Ve tüm bunların hepsi içimde büyüdükçe büyüdü. Artık çok yorulduğumun farkına vardım ne üzülebiliyorum nede sevinebiliyorum. Hissizleştim diyebilirim. Herkesin derdine çözüm bulan ben bu sorunuma çözüm bulamiyorum. Eğer bu ruh halinden kurtulmama yardımcı olucak fikirleriniz varsa benimle paylaşmanızı rica ediyorum.