İçimi döküyorum?

Bu sene okul drğiştirince tanımış oldum arladaşımı. İlk başlarda her şey çok güzeldi. Hatta sadece başlarda değil uzunca bir zaman her şey güzel geçti. Beraber bazı şeylerin ilklerini yaşadık, beraber hatalar yaptık, eğlendik. Ayrıca çok ama çok zor şeyleri bile beraber atlattık. Dünyalarımız onla farklıydı ama biz çok uyumluyduk. Bu kadar güçlü bir bağı saçma sapan şeyler zedeledi önce. Bir gün bir şey oldu biz fena tartıştık. Hatta neredeyse birbirimize giryorduk. Tabi biz sonra ağlayarak falan sarıldık, barıştįk. Ama ikimizinde içinde o günden itibaren bir soğukluk kalmıştı. Bu olaylardan 2 hafta sonra falan perçem kesmiştim ve insanlar bana iltifat ediyordu. O da bana hep nefretle bakıyordu. Kıskanmıştı resmen. Halbuki benden çok daha güzel ve popüler bir kız. Tenefüste sınıfta otururken bir anda (ben nar olayım) Nar arkana baksana dedi. Arkamızda da sevmediğimjz kızlar oturuyordu. (Kavgalı kızlardan birine Muz diyelim) Bak muz Narın makyajı ne kadar kötü dedi. Sonra ben orada şok oldum tabi. O gün konuşmadım falan. Akşam bir problem mi var diye mesaj attı. Bende sence yok mu neden öyle yaptın dedim. O da boşluğuma geldi knk dedi. (Daha iyi bir yalan yok muydu) Bende bir daha gelmesin o zaman dedim konu kapandı. Uzunca bir süre bu tarz olaylar yaşanmaya devam etti. ama asıl vurucu nokta o gün oldu. Olayı anlatmıcam ama benim tek suçum o gün arkadaşımla orada bulunmaktı. Olaydan haberim bile yoktu. Ama ben enayilik yapıp arkadaşımı savundum. Tabi benimde dahil olmamdan yararlanarak beni ortaya attı ve ben herkesle kötü oldum durduk yere. En güvendiklerim bile beni bıraktı. Tabi onlar gerçeklero bilmiyordu. Kızmıyorum. Neyse. Aradan bir kaç gün geçti ama herkes hâlâ yaşananları atlatmaya çalışıyordu. Arkadaşım öğle arası dedi ki kantine geliyormusun. Bende yok dedim. Uzun süre gelmeyince bakmak için gittim bir de ne göreyim. Onun uğruna kavga ettiklerimle oturmuş gülüyo. Ben de sinirlendim çıktım yukarı. Bu arada yazarken fark ettim ben neden mal gibi onla konuşmaya devam etmişim. Sonra biz yine kavga ettik. O benim yerime başkalarına konuştu onlarla uğraştım birde. Akşam ağlıyorum evde. Babam dediki insana en çok değer verdikleri batar. Değer verme batmasın. Bu sözün üstüne ben gerçekten ona değer vermeyi bıraktım. Derslerime kendjme odaklandım. Bir süre sonra o geldi yine bu sefer direkt bende değerin kalmadı dedim. Biliyorum dedi. Biz uzun uzun konuştuk barışmaya karar verdik. Ama bu sefer eskisi gibi olmıcaz dedim. Nasıl yani dedi o da. Bende, sen benim için okuldan bir arkadaş olucaksın dedim. Senin içinde aynısı geçerli olsun dedim biraz bozuldu ama tamam dedi. Şimdi gerçekten öyleyiz. Kafam rahat, artık kullanılmıyorum, güzelde bir ders oldu bana. Size benden tavsiye 2. Şansı vermeyin kimseye. 2. Şans 3. Şansı vermek zorunda bırkaıyor insanı.