Başımı kapamak zorunda mıyım?

Şöyle bir hikaye anlatilir kadinla adam evleniyor ve halı almak icin alşverişe cikiyorlar. En cok begendikleri haliyi bir dükkanın vitrininde goruyorlar. Hemen içeri girip almak istiyorlar ama halıcı o satilik degil diyor. Adam şu kadar para veriyim dese de nafile. Halıcı katiyen satmıyor. Sonra adam "sen o halıyı vitrine koyduysan satmak zorundasin" diyor. Halıcı da adama sunu soruyor "Eşinj kaç paraya satiyorsun?" adam şok oluyor ve sinirleniyor. "Benim eşim satılık değil" diyor halıcının da beklediği sey bu zaten, o zaman cevabi yapiştiriyor "O zaman neden herkese gösteriyorsun, eşinin guzelligini gosteriyorsan satmak zorundasin!"
Kapanmak zordur, güzel saclarımızı saklamak fiziğimizi gostermemek.. Ama mukafati da o derece guzeldir.
Ayrica eger bir kadin açık bir sekilde sokakta yürüyorsa ne kadar erkeği tahrik ettiyse o kadar zina gunahi yazilir, hatta bazi alimlere gore gusul abdest almasi gereklidir.

bir kadın trafik kazasi gecirse, yüzü tanınmayacak halde olsa, kimliği de yanında olmasa kimsesizler mezarliğine gömülür. Ama en azindan başörtüsüne bakarak musluman olduğunu anlayabiliriz. Başörtü bizim bayrağımızdır, Ben müslümanım demektir. Saçlarim guzel olsa bile Allah istedi diye kimseye gostermiyorum diyebilmektir... İffet abidesi olan Hz Fatıma "en hayırlı kadın kimdir" sorusunu duyuca şöyle buyurmuştur "Başka erkeklerin hayallerinde gezmeyen kadın.” Hz Fatıma cenazesinin gece gömülmesi istemistir cunku araplarda cesedin ustu (en azindan yuzu) acik olur herkes gorur Hz Fatımanın vasiyeti de gece gömülmektir. Ölüm döşeginde bile bunu düşünmüştür...

Bunları başka bir soruya cevap verirken yazmıştım kopyala yapıştır yapıyım dedim :) İnşallah anlatabilmişimdir :)

Nasıl bir insan, sıhhatini en üst derecede, hiç bir sorunla karşılaşmamış olarak yaşamak istiyorsa dinimiz de böyledir. Hiçbir günaha bulaşmadan, Allah’ın huzuruna tertemiz olarak çıkmayı hedef ediniriz. ‘Şu kadar hastalanayım da sonra iyileşirim.’denemeyeceği gibi ‘Şu kadar günahla idare edeyim, sonra düzelirim.’ de denemez. Akıl bunun aksini kabul etmez. Çünkü bugün nefsine hâkim olamayan yarın nasıl hâkim olup ‘Bırakırım.’ dediği şeyleri bırakacak. ‘Yaparım’ dediği şeyleri yapacak? Onun için tertemiz olmaya çalışacağız. Bu hayatın sonrası mı var ki sonra yarım diye beklenti içinde olalım? Bu size yazmak istediğim birinci gerçek. Ama asıl yazmak istediğim husus şudur: Kesinlikle ama kesinlikle, ne yaparsak yapalım yaptığımız şey, Allah’ın rahmetinden daha büyük, O’nun affını aşabilecek bir durumda olamaz. O’nun rahmeti ve affı, daima en öndedir. Bunun, bizim umudumuz olarak sürekli gözümüzün önünde durması gerekir. Ne yapıyor olursanız olun, O’nun affını geçemezsiniz. İki şeye dikkat edin yeter:
Bir: İşi inadına yapmayın. ‘Ne olacak?’ türünden bir savunma yapmayın. ‘Kulum, zavallıyım, eziliyorum, pişmanım.’ deyin.
İki: Hedefiniz, gayeniz cennetlik olmayı sağlayacak işler olsun. Yapabildiğiniz kadarını da yapın. Laf Müslüman’ı olmayın. Gayretli olun, sabırlı olun, umutlu olun. Ayrıntılara da takılıp kalmayın. Üniversite sonrası da demeyin. ‘En kısa zamanda, hemen inşallah!’ demeye çalışın. Allah yardımcınız olsun.