Bazen size de ben daha önce yaşamıştım gibi bir his geliyor mu?

özün çocukluk, gençlik, yaşlılık hallerimizde değişmeden var olması. o zaman ölüm de eskimiş giysilerin değişimidir ve öz yüce amaca ulaşmamışsa başka bedenlere girmeye devam eder gibi düşünceler var. ya da öldükten sonra ölürken nasıl bir zihin durumuna sahipsen ona bağlı olarak bir yere ( cennet gibi ) gidip bir süre ( sonlu bir zaman ) kalıp yeniden dünyaya geliş gibi şeyler. ama bu bir yanılgıdan ibaret. yani bu inanışta olanlar aslında bu doğum ölüm döngüsünden kurtulmayı amaçlar. ama kendine varamadığı için yanılgıdadır.

ya da yorum farkı olarak şöyle bir şey de var ve bu bana daha yakın geliyor. ben de yaşamın ateşi yanıyor. bende bu sönecek ölümümle ama o ateş yanmaya devam edecek. ben doğmayacağım ama herkeste aynı olan öz mesela bir kedide ya da yeni doğan bir bebekte yaşam ateşini yakabilir. ( anlatamadım sanırım ) kişisel bir ruh değil de aynı olan o öz ondan ona geçecek.

yine de bana en yakın geleni evrene, bilinmez şeye karışmak onunla bütünleşmek.

ama dediğin gibi bir düşünce olsa hayata tutkuyla bağlanılabilinir. artık hayat kısa bir süre dilimi değil önün de upuzun bir yol serilir.

ben bir ruhun tek bedene ait olduğuna inanırım. uyurken sürekli rüya görürürüz ama hatırladığımız rüyalar sadece uyanıklığa yakın iken gördüklerimiz oluyor. aslında rüyalarımızın çoğunu hatırlamıyoruz. bu rüyaları daha sonra yaşadığımızda ise bir yerlerden tanıdık geliyor. bunu bir uzmandan dinlemiştim.

ruh göçüne sadece uyku anında olduğunda inanırım. uyku anında ruhumuz bedenmzde değil ölüm çizgisindedir ve hatta bundan dolayı bazen ölmüşlerimizi gerçekten gördüğümüz söylenir.

bir de -bunun da doğruluğuna kısmen inanıyorum- bizler dünyaya gelmeden ete kemiğe bürünmeden önce ruhlarımız geleceğimiz hayatı biliyordu. belki onla ilintili bir şeyler de vardır