Gece olduğunda düşüncelerinle baş edebiliyor musun?

Gece vakti aklıma gelen düşüncelerimle baş edemiyorum bazen. Öyle bir hal alıyor ki, sırf düşünebilmek için uykumdan uyanıyorum. Göğüs kafesimin sıkıştığını hissediyorum; sanki biri üzerine oturmuş, sanki nefes alamayacak gibi oluyorum. O an her şey üst üste geliyor. İçime attıklarım, söyleyemediklerim, bazen söyleyip de söylemek istemediklerim… Hepsi birikiyor, birikiyor ve ben o ağırlığın altında eziliyorum.
Kimseye bir şey anlatamıyorum. Kalbimin tam ortasında sanki bir çukur var. O çukurun içinde benim fikirlerim, düşüncelerim, korkularım var; ama o çukura girecek ne cesaretim var ne de halim. Hayat çok yoruyor. Bazen ne anlatmak istersen anlat, karşındaki anlamıyor. Gündüz kendini ifade etmeye çalıştığın saatler, gece sana gözyaşı oluyor; bazen de ulaşmak isteyip de kurmayı bile beceremediğin hayallere dönüşüyor. Ne kadar yazık değil mi bize?
Yazık ki ne yazık… Çünkü insan en çok kendine susuyor. En çok kendi sesini duyuramıyor kendine. Bir yandan bağırmak istiyorsun, bir yandan kimse duymasın diye fısıldıyorsun. İçindeki o çukur bazen bir uçurum oluyor, bazen bir sığınak. Ama her iki halde de yalnızsın. Kalabalıkların ortasında bile yalnız. En çok da geceleri hissediyorsun bunu; çünkü gündüz herkes bir yere koşarken, gece herkes uyurken sen kendi içine koşuyorsun. Ve o koşu hiç bitmiyor.
Bazen diyorum ki, keşke içimdeki her şeyi bir kâğıda dökebilsem. Ama kelimeler yetmiyor. Bazen bir çığlık olsam da duyulmamaktan korkuyorum. Bazen bir gözyaşı olsam da silinmekten korkuyorum. O yüzden susuyorum. Susuyorum ama içimdeki fırtına dinmiyor. Aksine her sustuğumda biraz daha büyüyor.
Yine de bir yerlerde bir umut var. Belki bir gün o çukura inmeye cesaret edebilirim. Belki bir gün o çukurun içindeki düşüncelerle yüzleşirim. Belki bir gün birisi gelir de sadece dinler. Anlamasa da dinler. Çözüm sunmasa da yanımda oturur. Belki o zaman göğsümdeki o sıkışma biraz olsun hafifler. Belki o zaman nefes almak yeniden mümkün olur.
Çünkü insan bazen sadece anlaşılmayı değil, anlaşılmaya çalışılmayı da bekler. Ve belki de en büyük yazık, bu beklemenin hiç bitmemesidir. Ama yine de… Yine de bir gün o çukurun içine bir ışık düşecek diye umut etmekten vazgeçmiyorum. Belki yarın, belki başka bir gece… Ama bir gün.
Vesselam...

Benve bende bu dünyadan değilim her şey deli saçması sıkıcılıkta of

Ben artık gündüzleri de baş edemiyorum

Bazen evet bazen hayır ama çoğunlukla hayır.

Allah kahretsin 😂 hayır

Gece olunca bana bişey oluyor.)