Her kafadan bir ses cikiyor. Peki ben haksız miyim?

Erkek arkadaşım vefat etti. 1.5 yıl oluyor ve ben son birkaç aydır yeniden süslenmeye veya bir şeyler için heveslenmeye ve hırslanmaya başladım. Mesela yüksek lisans yapıyorum, bu konuda yapmam gereken şeyleri yapmış olmak için görevim diye yapıyordum ama şu an başarılı olmak için eskisi gibi hevesim, isteğim var. Daha odaklıyım. Ama her önüne gelen şu HAYAT DEVAM EDİYOR şiirini okuyor. İnsanların bu lafından sıkıldım ve bunaldım. Hayatımı zaten durdurmadım, hem istesem de durduramam, böyle bir güç mü var? Görevimi veya sorumluluklarımı aksatmadım. İnsanların kafasındaki hayatın devam etme algısının ne olduğunun farkındayım, çoğuna göre bu durum "aşk acısı" belki de ama bu öyle bir durum değil. Ben aşk acısı çekiyor olsam, yani ölmemiş de atıyorum evlenmiş olsa tamam üzülürsün ama 3-4 ay sonra max biter gider. Yok mezara gitme etme vb cümlelerden bıktım. Ben koluma birini takıp yeni biri desem herkes susacak. Tamam da bu konu ha deyince olacak bir şey değil. Alnıma "itinayla sevgili aranır" mı yazayım? Denk gelir, kafa uyar, severim, nasip kısmet. Yani azmış kudurmuş gibi ilk gördüğüm erkeğe mi yapışacağım, öyle olunca mı hayatına devam eden biri olacağım?