Başkasının gözü dolsa yanındasın ama senin kalbin yansa?

Kıymetli hanımefendiler ve beyefendiler,

Size birkaç şey söylemek istiyorum. Önce şunu söyleyeyim kalbim falan yanmıyor sakin olun ama içeride bi yerlerde bi sorun var belli. Düzgün nefes alamıyor, rahatça yutkunamıyorum. Kımıldayacak kadar bile halim yok ama aklımda da sırtımda da başkaca yükler var. Sanki benim derdim yokmuş gibi.. Size de tanıdık geldi mi bu hisler? Neden biz kendini önceleyebilenlerden olamıyoruz ki? Neden önce can diyemiyor cananı görünce eriyip hiç oluyoruz?

Ve evet sayılırsa yalnız kalamamak gibi bir derdim var. Kendime hitap etmek için geceleri beklediğim bi yer var bir de...

Bu iş neden böyle ya? Hani bu kadar mı değer vermiyoruz kendimize? Hadi a z kişisi sona atsa da neyse ama biz? Biz neden önceleyemiyor hep başkalarına gidiyoruz? Kendini sevmek, öne çekmek hoş geldin hanımefendi/beyefendi demek neden bu kadar zor? Bir yere oturup iki sayfa bir şey karalamak biraz da hayatını izlemekten düşünmek nasıl olur mesela?

#sorular mı dertler mi biriken bilmiyorum artık

Başkasının gözü dolsa yanındasın ama senin kalbin yansa?
Cevapla