Ruhun kurtuluşu acı çekmekten mi geçer?

Hayatta kimse durduk yere dert sahibi olmak ya da acı çekmek istemez ama insanı asıl büyüten olgunlaştıran şey de o tokat gibi çarpan zor zamanlardır. Rahatlık ve sürekli bir mutluluk hali insanı tembelleştirir gerçek hayattan koparır. Ne zaman ki bir kayıp yaşarsın dibi görürsün ya da büyük bir darbe yersin işte o an gerçeklerle yüzleşip kendine gelirsin. Çekilen sıkıntılar insanı katılaştırır neye ne kadar değer vermesi gerektiğini öğretir. Yani dert çekmek bir amaç değildir ama o süreçten geçip ayakta kalmayı başardığında basbayağı başka birine dönüşür hafifler ve özgürleşirsin...

Acı çekmek tek başına ruhu kurtarmaz, insanı yorar daha çok. Asıl mesele çektiğin acıdan ne çıkardığın, onu nasıl taşıdığın. Herkes acı çekiyor ama kimi bundan olgunlaşıyor, kimi sadece kırılıyor. Yani acı bir araç, amaç değil; kurtuluş daha çok kabulde ve sabırda.

Ahsas (duygularımız) tek bir tüyden daha hafiftir. Gönül deryalarında, hayat rüzgarında savrulur durur. Bazem samyelini biz hissetmeyiz ama o hisseder.

Yağmur yağmasa göller ve nehirler kurur, hayat çöle döner. Acı da gözyaşlarını yağmura çevirip kalbine yağdırır. O yağmur kalbine düşmese içindeki hayat kurur, yüreğin çöle döner

Genelde evet cunku acı çekmeden bazı acı gerçeklerle yüzleşemezsin ve hep saf kalırsın

Ruhun kurtuluşu, nehirde ters yöne kürek çekmeyi bırakmaktan geçer.

İnançlı biri dua eder

çektiğin acılardan ders çıkarmaktan geçer

Yes, ma’am! 🫡

Evet doğru

Acı çekmeden olmaz.

hayır saçma sözler