Cezaevindeki arkadaşıma yazdığım bu mektup sizce nasıl, okuduğunda ne düşünür?

Alikom... Nasılsın biriciğim? Ben oldukça yoğunum, biliyor musun Ankara 'ya gelme durumum var iş için, bir seminer olacak ve beni de gönderebilirler. Seni göremesem bile, her sokağında seni hatırlayacağım. Ben biraz buruğum bu aralar... Tiyatrocu bir çocukla tanıştım ama dalkavuk çıktı. Lanetli miyim neyim ki... neye heveslensem, kuruyor kırıyor elimde kalıyor. Zaten bunun için sana olan zaafım ya... sen hep benim sana gelişlerimle dalga geçtin ama yine söyleyeceğim, ağzıma kadar geldiyse bir laf söylemeden edemem, buna sen boşboğazlık diyebilirsin, ben yaratılış meselesi diyorum. Sana çekilmemin sebeplerinden biri de şanssızlığımızın benzerliği. Gökten bereket yağsa bize çöl topraklar düşer. Her şey oldu diyorum ama olmuyor, kendimi kandırmaktan yoruldum. Sen diyorsun ya yanlış anlaşılmaktan çok korkarım, bense anlaşılamamaktan çok korkuyorum, ve hiç anlaşılamadım biliyor musun? Gelenler de oldu, çok da bonkördüler, elleri dolu dolu geldiler... ama beni anlamak istemediler, anlayamadan çekip gittiler... Benden de her gidişlerinde bir şey götürdüler. İnanç, sabır, şefkat... Her şeyde kötülük arayan bir kadın oldum, herkesten her kötülüğü bekliyorum ve yanıltmadılar biliyor musun? Fazlasını yaptılar. Keşke dünya senin anlayışlı yapın kadar temiz ve berrak olsaydı. Ama dünya benim şüphelerimi hak edecek kadar kötü, bu şüphelerin fazlasından çok kötü... Seni daralttım değil mi? Üzgünüm, ama ben de çok daraldım. Arkadaşım, belki sana mektup yazıyorum diye rahatsızsın... Ben küçükken de böyleydim biliyor musun? Hep benimle oynamak istemeyen çocuklarla oynamak isterdim, bir travma sanki bu... Çocukluğumla ilgili hayal kırıklıklarımı anlatsam gerçi kalkamayız. Ben hep arka sıradaki sessiz çocuklardandım biliyor musun? Büyüdüm ve herkesten çok çıktı sesim, bazen kendimden soğuttum, kaçtılar benden. Ama sataşamadılar böylece, biliyor musun tiyatro kursuna yazıldım. Hayatımda hep tiyatroya gitmek istedim ve erteledim. Küçükken Bihter'in intihar rolünü yapardım, mahalledeki Aynur abla da çikolata karşılığında yaptırır dururdu, hoşuna giderdi. Sonra bir aşkım oldu, ismi Semih'ti... Ona aşıktım, tapıyordum, ve sonra onun taklidini yaparken buldum kendimi... Arkadaşlarım gülüyordu bana, yalvarıyorlar yine yap diye diye... Adam da nasıl bir Semih biliyor musun? Meşhur Kadıköy çocuğu Semih... Her şeyi sorgulayan entel Semih... öyle bir Semih işte. Onu o kadar sevmiştim ki, her cümlesini içime işlemiştim, ses tonunu, yüzünü... Yetenekli olduğumu hissediyordum ama emin değildim, kendimle ilgili olan hiçbir şeyden tam olarak emin olamadım ben... sana olan ilgimin ne olduğundan emin olamadığım gibi... buna arkadaşlık de, ya da ne istersen işte... Bu arada, lütfen o manyak ruhlu arkadaşın olan Latif'e güvenme. Bana saçma sapan konuşup durdu, yok Ali çıksın da sizi bir araya getireceğim de neler neler... ona ne oluyorsa... ben seninle ilgili olan dostane düşüncelerimi kimseye reklam etmedim, kendi kendine kurdu. Senin içeriden çıkıp özgürlüğüne kavuşmandan başka hiçbir isteğim yok benim. Bir de saçma sapan şeyler ima etti. Bunları dinlemek istersen sonra anlatacağım. Kimseye güvenmemek lazım Aliko, desem de en safı benim, dediğimi yap yaptığımı yapma. O Latif'e de güvenme, hayatı yalan olan bir psikoz. Nereden anladın diyeceksin, anlatacağım. Sana bir miktar para yollamış olacağım, bu mektup sana ulaştığında yollamış olacağım inşallah. Elime para geçtikçe sana destek olacağım arkadaşım. Bir ihtiyacın olursa bana yazmanı bekliyorum alikom…Son olarak şu şarkıyı bu aralar çok dinliyorum, birkaç sözünü yazacağım:
Ayrı iklimsin ne çare, ben sana vurgun bir çare, sarardım soldum hasretinle...
Ayrı iklimsin apayrı, sert soğuk mağrur sevdalı... kavrulur yanarım ben yine...
Yıldızdan...

İçindeki iyi niyeti öldürme. Bir yıldız kaysın, mumlar yansın, dilekler kabul olsun ve beni senden bil o an da...
Öptümssss…