Sizi en çok hangisi yoruyor: Yaşayamadığınız hayatın özlemi mi, mecbur kaldığınız düzen mi?

İkiside aslında ama Charles Bukowski'nin bu sözleri benim düşüncelerimi yansıtıyor;
"Beni üzen şey, hayatın kısalığı ya da zorluğu değil. Beni asıl bitiren, içimde yaşatabileceğim o kadar çok şey varken, zamanın ve insanların el birliğiyle beni o yaşanmamışlıklara mahkum etmesi."

Artık hiç bir şey yormuyor ama bu soru insanı bi durduruyo ya açıkçası ikisi de bi yandan yıpratıyo ama mecbur kaldığımız düzen insanı daha çok tüketiyo çünkü her gün aynı şeyleri yapmak zorunda olmak bi süre sonra içindeki hevesi tamamen bitiriyo keşke başka bi hayatım olsaydı dediğim de oluyo ama ona üzülmekten ziyade elimdekine katlanmak daha bi ağır geliyo işte insan bi şekilde yaşıyo ama ruhu yolda kalıyo sanırım en çok bu ikisinin ortasındaki sıkışmışlık yoruyo insanı

yaşamak zorunda kaldığın o mecbur düzen insanı daha çok tüketiyor çünkü içindeki o hevesi yavaş yavaş kemirip bitiriyor özlem bir şekilde hayatta tutar ama mecburiyet elini kolunu bağlar

Yaşamak zorunda kaldığım hayat beni bayağı bir yordu ama Yaşayamadığım hayatın özlemi daha çok yoruyor sanki

Hayatın bütün getirdiklerini kabul ediyorum. Çünkü en olumsuz görünen durumun içinde bile pozitif, güzel şeyler vardır.

Mecbur kaldığım düzen yoruyor. Hayallerimi elbet bir gün yaşarım zaten

Komple insanlar

2. şık çok ben hshshss