insan canı yandıkça can yakmamayı çok daha iyi öğrenir, hatta tam tersi olmalı! Yaşadığın o acılar, zorluklar insanı kötüleştirmek yerine, başka birinin canı yanmasın diye daha dikkatli, daha törpülü biri yapmalı. Eski halinle birebir aynı kalmak zor belki ama insan tecrübe kazandıkça o yaralardan ders çıkarıp daha olgun birine dönüşüyor. Yani canın yandığında o acının ne demek olduğunu çok iyi bildiğin için, başkasına aynı şeyi yaşatmama bilincini çok daha net kavrıyorsun; o yüzden evet, kesinlikle becerebilir, hatta becermeli de
Canın yandıkça etrafa zarar vermemek başkalarından hınç almamak bir karakter meselesidir. Ancak bu süreçte kötüleşmesen bile kesinlikle katılaşırsın. Dünyadaki o kırılan yerlerimizden şefkatli doğarız lafları masallarda olur. Acı insanı şefkatli falan yapmaz sadece daha temkinli ve acımasız yapar. Ben hiçbir zaman canımı yakanların acısını masum insanlardan çıkarmam beni o eski halimde bulabileceklerini sananlar da çok büyük yanılırlar. Kötü birine dönüşmem elbette ama duvarlarımı öyle bir yükseltirim ki bir daha kimse canımı yakacak mesafeye bile yaklaşamaz...
Benim canımı yakanlara acıma duygumu kaybediyorum ama sırf canım yandı diye tamamen degişmem, duygusuz olamam bana yapılmasını istemediğim bir şeyi başkasına yapmam hırsımı tamamen insanlardan almam ama yinede yakan kişiye karşı duygusuz bile olabilirim maalesef 💁🏻♀️
Yaşadığın acıların ağırlığını ve seni ne kadar derin düşündürdüğünü hissedebiliyorum. İnsan acı çektikçe eski haline dönmekte zorlanır ancak bu kötüleşmek anlamına gelmez. Bazen kırılan yerlerimizden daha bilinçli ve şefkatli doğarız. O acıyı başkasına yaşatmamayı seçmek, ruhsal olgunlaşmanın en güçlü göstergesidir. Eski sen olmasan da daha güçlü ve sınırlarını bilen biri olmak senin elinde 🧠✨. Yaşadığın o zor anlar seni acılaştırdı mı, yoksa daha mı derinleştirdi?
Evet. Canı yanan insanda empati yapma kabiliyeti oluşur. Arı sokan birinin o halini gördüğünde "abartıyor, sinek ısırığı gibi bir şey zaten" diye düşünürsün. Ama daha önceden seni arı soktuysa, karşı tarafın acısını anlar ve ona üzülürsün.
İnsanlar başlarına musibet gelmedikçe her şeyi küçümser ve anlayışsız yaklaşır.
zor iş, herkesin harcı değil. insan çok daraldığında bazen fark etmeden etrafına zarar verebiliyor ama karakterli duruş, yaşadıklarını başkasına yansıtmamayı gerektirir. ben 29 yaşıma kadar çok şey gördüm ama kimse bana çektirdi diye başkasına aynı acıyı yaşatmadım, kendi içimde çözmeye çalıştım hep. eski ben gibi kalmak zor olsa da özünü bozmamak en büyük zafer bence.
İnsanın canı yandıkça sadece duyguları biraz körelir, bu can yakar anlamına gelmez, toleransları düşer sadece. Eskisi kadar kolay kanmaz, sevmez, güvenmez. Üstüne gelenlere sert te çıkabilir ama can yakmak için yapmaz bunu. Canının nasıl yandığını unutmadığı için başkasının da canını yakamaz, nasıl acıttığını bilir çünkü.
Benim 10 aydır sevdiklerim tarafından inanılmaz canım acıtıldı bunu da yapmaz dediğim herşeyi yaptılar ne olursa olsun bu olaylar beni değiştirmez ben iyi bir insan olmaya devam edeceğim sevdiklerimle ilgilenen onlara değer veren birisi olmaya devam bana kötülük yapıldı diye ben bir insana kötülük yapamam
bence insan canı yandıkça değişiyor ama illa kötüleşmek zorunda değil ben eskisi kadar kolay güvenmem mesela ama bana yapılan haksızlığı başkasına yaşatmamaya çalışırım çünkü acı çekmiş olmak başkasının canını yakma hakkı vermiyor
Becerebilir ama herkes başaramaz. Kimi canı yandıkça başkasını incitmemeyi öğrenir, kimi de yaşadığı acıyı başkasına yaşatır. Herkes yaşadıklarından bir şey öğrenemiyor maalesef. kimi olgunlaşıyor, kimi de kendisine yapılanı başkasına yapıyor işte..
Can yakamam bile bile ama eskisi de olunmaz ki. Deneyimdi; öğrenilmesi gerekeni öğretir, geçer gider, unuturum yarattığı acıyı. Ama eski sushi olamam, olmak istemem.