Sizce insan mutlu olmayı mı öğrenir, yoksa mutsuzluğun sebeplerini ortadan kaldırmayı mı?

Küçük şeylerle mutlu olmak iyidir.

Kesinlikle katılıyorum. Mutsuzluğun yokluğu, mutluluğun varlığı anlamına gelmez. İnsan bütün sorunlarından arınsa bile varoluşuna bir anlam yükleyemediğinde aynı boşluğu hissedebilir. Ya anlam bularak keşfedecek ya da aramaktan vazgeçecek.

Belki de asıl mesele, kayayı zirveye taşımak ya da taşımaktan vazgeçmek değildir; o kayayı neden taşıdığımızı sorgulayabilmektir. Camus’nün Sisifos’u mutlu tasavvur etmesi de biraz bundan olsa gerek. Üçüncü bir yolun olmadığını söylemek için önce bütün yolları bildiğimizden emin olmamız gerekmez mi? Ama kabul ediyorum, kiviyi kabuğuyla yiyerek varoluşsal huzura ulaşmak, felsefe tarihinde henüz yeterince incelenmemiş bir yaklaşım 😂 bir ara da ben yiyeyim şu kiviyi kabuğuyla belki işe yarıyordur 😏