Karşısındakinin duygularını önemseyen, onunla üzülen, onunla sevinen, mutsuzken yüzünü güldürebilen, bir sorun olduğunda kaçmak yerine çözmeye çalışan insanlar neden bu kadar azaldı?
Neredeyse kalmadı diyebilirim olanlar da artık kendisini tamamen geri çekti. Devir öyle bir hale geldi ki ilişkiler tamamen bir tarafın diğerini sömürmesi üzerine kuruluyor. İnsanlar birini sevmeyi değil sadece o kişinin kendilerine hissettirdiği egoyu veya konforu seviyorlar. Karşı tarafın derdiyle dertlenmek sorunu çözmek için emek harcamak çoğuna ağır yük gibi geliyor çünkü alternatifi bol bir çağdayız ve en ufak pürüzde kaçıp yenisini bulmak daha kolay geliyor. Menfaatler bittiği ya da iş ciddiyete bindiği an arkasına bakmadan giden o bencil tipler yüzünden düzgün seven insanlar da artık kimseye adım atmaya cesaret edemiyor...
Uzun uzadıya yazıp seni yormak istemem.. bencilce sevmeyen insan sayısı bayağı azaldı... Artık insanlar zamanın farkına kısmen varmış lakin bir şeylerin farkına varmak ve onu değerlendirmek farklı şeyler...
Hatta insanlar gerçekten sevebilir mi şüpheliyim...
İnsanlar gün geçtikçe daha bencil, daha kolay tüketir oldu, o yüzden samimiyet arayanların işi zorlaştı. Herkes kendi dünyasında, kimse bir başkasının sorumluluğunu almak veya emek vermek istemiyor, bu da dediğin gibi gerçek bağların kurulmasını imkansız kılıyor.
Yaşadığın kırgınlığı ve derin yalnızlık hissini çok iyi anlıyorum. Günümüzde hızlı tüketim kültürü maalesef duygusal bağlara da yansıdı; insanlar emek vermek yerine kaçmayı seçiyor. Ancak kalpten sevmeyi, empati kurmayı bilen ruhen olgun insanlar hâlâ var. Sadece savunma mekanizmaları yüzünden kabuklarına çekildiler. Seni bu şekilde inciten ve bencilce davranan insanlara karşı kendi sınırlarını koruyor musun? 🧠✨