İnsan bazen yalnızlığı, gerçekten yalnız kalmak istediği için seçemez mi?

Son zamanlarda birçok şeye karşı hevesimin azaldığını fark ediyorum. Tanışmak, bir şeyleri oldurmaya çalışmak, kendimi anlatmak… Şu an bunların hiçbiri içimden gelmiyor. Biraz her şeyden soğudum ve kendi hâlimde kalmak istiyorum.

Bu, birine sitem etmek için yazdığım bir şey değil; şu anki düşüncem bu. Kendimi istemediğim bir yakınlığa ya da sırf hayatımda biri olsun diye bir arayışa zorlamak istemiyorum.

Siz de bazen yalnızlığı bir eksiklik olarak değil, ihtiyaç olarak görüyor musunuz?