Yalnızlığı seviyor musunuz? insan en çok ne zaman kendini yalnız hisseder 🍁🍂?

Sevmek demeyelim de, biraz alışmak oluyor galiba. İnsan yalnızlığa alışınca, aynı duyguları yeniden yaşama ihtimalinden korkup hayatına yeni birini almaktan kaçabiliyor. Çünkü bazen yalnızlık acıtmaktan çıkıp güvenli bir alana dönüşüyor. Ama insan yalnızlığını en çok, önemli bir kararın eşiğinde paylaşacak kimsesi olmadığında hissediyor. Sevincini anlatacak biri olmadığında, kendini anlatmadan anlayacak biri olmadığında, ortada hiçbir sebep yokken nasılsın diye soran biri olmadığında.
Aslında insanın en büyük yalnızlığı, yanında kimsenin olmaması değil, hayatında ilk aklına gelen birinin olmamasıdır. Öyle diyorlar yani, ben yalnız falan değilim. 🤣

Bazen yalnız kafa dinlemeyi seviyorum ama genel olarak sosyal biriyim zaten yalnızlık yaratılış fıtratımkzda yok sosyallik bi yerde de zaruretten zaten. İlk insanlar bugünkü korunma bilgisine sahip değildi hayvan avlarken kendileri de aslanlara av oluyordu. O yüzden yalnız değil topluluk halinde yaşadılar toplu halde avlandılar. Tarım keşfedilice yine topluca ekip biçtiler daha çok verim almak için. Bizler de en azından anne baba olan bir ailede doğduk 3 kişilik bir toplum olduk çekirdek aile diyoruz buna. Mahalle topluluğunda büyüdük. Kısacası yalnızlık bazen iyidir ama gerçek doğamıza aykırıdır uzun süreli olmaz

Evet seviyorum annemden babamdan bile uzak duruyorum çünkü insanların yaptığı tek şey gıybet dedikodu boş vakit. İnsan bir aradayken bile anlaşılmadığını hissettiği an yalnız kalıyor zaten. Yüzüne gülüp arkandan konuşanları gördükçe insan ister istemez kabuğuna çekiliyor yani. Ben artık kimsenin boş lafını çekmek istemiyorum. Kendi kafamı dinlemek, sessizlikte kalmak bana çok daha iyi geliyor. Etrafın kalabalık olacağına huzurum yerinde olsun yeter. Zaten bu saatten sonra kimseyle uğraşamam.

Zaman zaman güzel oluyor tek başına denize karşı takıcan kulaklıkları açıcan müziği oh mis hayallere dalıcan. Ama insan sosyal bir varlık sürekli yalnızlıkta sıkıntı. Yalnızlık denizinde de boğulmamak lazım.

bazen kafa dinlemek iyi oluyor ama fazlası da sıkıyor insan en çok etrafı kalabalık olup da anlaşılamadığını fark ettiğinde hissediyor yalnızlığı bizim de tek takıldığımız anlar oluyor ama alışılıyor bir şekilde

40 yaş gerçekten de dönüm noktasıymış onu anladım. olgun, görmüş, geçirmiş, sakin, ince düşünceli ve kalabalığı sevmeyen bir bireye dönüşüyor insan. sıfırdan insanlarla tanışıp yeni arkadaşlıklar edinmek zor geliyor. dolayısıyla az ve öz dostluk ile yalnızlık daha kaliteli zaman geçirtiyor insana.

Yanliz yaşıyorum biliyorsun sevdiğim yanları var çoğunlukla ama bazen paylaşmak istediğin durumlar oluyor işte o an kendimi Yanliz hissedersin keder de sevinçde de gölge kenarında ne işin var

Bazen yalnız olunca her ne kadar seyahatte vb. etkinliklerde bağımsız olsam da zamanla bir partner özlemi çekiyorum.

Bazen güzel ama bazen de insan bir sevdiği olsun istiyor be