Saygısızlık ve zorbalık karşısında neden susup kendimi değersizleştiriyorum?

Arkadaşlar, ben kendime hiç değer vermiyorum. Ama bildiğiniz gibi değil. Her türlü saygısızlığı sanki hiçbir şey söylenmemiş gibi yok sayıp, yüzümde dahi alındığını ifade eden bir mimik olmadan kabul ediyorum. Eve dönünce de kendimi yiyip bitiriyorum. Aşırı derecede ve çok uzun süre zorbalandığım zamanlar oldu arkadaş çevresinde. Aslında konu şu: biri bana saygısızlık yapınca ya da zorbalayınca o an korkup tepki gösteremesem de eve gidince onunla olan arkadaşlığımı da kesmiyorum. Bu yaşananlar geçmiş yıllara ait ama son bir senedir böyle olduğumu fark ettim. Yani yapılanlara karşı tepki göstermeyi geçtim, kaçmıyorum da. Geri de çekilmiyorum. Şu an öyle zorbalıklar vs yaşamıyorum, eskidendi. Ama saygısızlıktır ileri gitmeler yaşıyorum ve son bir senedir aslında ne kadar kendimi değersizleştirdiğimi fark ettim. Eskiden niye bana böyle yapıyorlar diye düşünürken ilk kez bu sene ben kendime neden bunu yapıyorum dedim. Ama neden bu kadar kendime değer vermiyorum onu anlamıyorum. Kendimi fikirlerimi söylemek, karşı taraftan farklı olmak sanki bir kavga sebebi gibi hissediyorum. Böyle bir şey yaşadınız mı? Ya da yaşayan gördünüz mü?