Artık bıktım yaşamaktan, bu ömür böyle geçer mi?

O kadar yalnızım ki ve o kadar çaresiz hissediyorum ki bazen kimseye derdimi anlatamıyorum buraya yazıyorum. Eşim görevde Sivas'ta şu kaybolan çocuğu arıyor hâlâ, haftalardır didik didik ettiler asla eve gelmiyor doğru düzgün. Ben hep tekim, çocuğun aşı zamanı geldi ASM'ye götüremiyorum. Arayıp arayıp trip atıyorlar. Kendim işteyim, aşırı yoğun artık tansiyonum düşüyor koşturmaktan. Yarın gelir sızar kalır bir yerde uyur ben de yine yorulan taraf olurum. Gerçekten artık bu hayattan etimle kemiğimle nefret ettim tiksindim. Nasıl geçer bu ömür? Nasıl biter bu stres yorgunluk? İnsanın kimsesi mi gelmez kimsesi mi destek olmaz..