İnsan yerine konulmak ve bu yalnızlıktan çıkmak için ne yapmalıyım?

Siz nasıl yapıyorsunuz? Nasıl insan yerine konuyorsunuz? Beni hiç kimse insan yerine koymuyor, yüzüne bakmıyor. Kimseye bir şey yapmadığım halde insanlar sanki onların değerlerine sövmüşüm gibi yok sayıyorlar beni. Bakımsız mıyım, hayır; kilolu muyum, hayır. Kendime özen gösteren biriyim. Lise de dahil o yaşlarıma kadar akran zorbalığıyla bastırılıp eziklendim hem de sistematik şekilde bir kişi yanımda olmadı. Üniversiteye geçtim, orada da konuşuyorum, yüzüme bakmıyorlar. Resmen toplu bir şekilde yalnızlığa itiliyorum. İrem, sen yalnızsın ve böyle yaşamaya mahkûmsun diyorlar resmen. Eğer varsa arkadaşınız, sevgiliniz, kıymetini bilin. Benim kimsem yok. Gözüm hep başkalarında kalarak yaşıyorum. 24 yaşındayım ama hayatımda geleceğe dair tek olumlu düşüncem yok. Sevgiye aç kaldım, hep öyle olacak