İki bakış açısının da kendince artı ve eksileri olduğunu söyleyebiliriz.
Olaylara tamamen iyimser bakan insan, başarıya giden yolda gereken motivasyonu sağlayabilir ve ilk adımı çok daha rahat atabilir. Ancak bu risk alma eğilimi, düşüncesizce adımlar da atmasına neden olabilir ve sürecini baltalayabilir.
Karamsar insan ise, başlangıçtan önce süreci düşünür. Bu yönü ile ilk adımını atmadan önce güvence arar, olabilecek kötü senaryoları düşünerek B planları yapar. Fakat bu düşünceler onun başlangıcını ve gidişatını aksatabilir. Yanlış yapmaktan gereğinden fazla korkar ise, ilerlemesi mümkün değildir. Basit meseleleri bile fazla ince düşünüp bir kabusa yorabilir.
Bana sorarsanız bir süreç için en iyi yol, önce karamsarlığımızı kullanıp karşılaşabileceğimiz sorunları belirlemektir. Yan planlarımızı ve risklerimizi belirledikten sonra ise iyimserliğimiz devreye girmeli. İyimserliğimizi kullanarak kendimizi motive etmeli, riskleri bildiğimiz için bu süreçte iyi ilerleyebileceğime şansımızın çok daha yüksek olduğunu kabul etmeliyiz.
Başarıyı yakalamak için iyimser mi yoksa karamsar mı olunmalı?
Başarıyı yakalamak için kesinlikle ikisi de gereklidir bence çünkü iyimserlik bize yola devam etme cesareti ve motivasyon verirken karamsarlık olası riskleri önceden görüp tedbir almamızı sağlar.🌷
Harika bir zihinsel denge analizi yapmışsın. Psikolojide "savunmacı karamsarlık" dediğimiz şey tam olarak bu; kötü senaryoyu öngörüp tedbir almak ve ardından iyimser bir inançla harekete geçmek 🧠. Aşırı iyimserlik körlük yaratırken, katı karamsarlık felç eder. Gerçek başarı, stratejik bir gerçekçilikle beslenen iyimserlikten geçer 🔍. Peki sen hayatında bu iki dengeyi kurarken en çok hangi tarafa kaydığını hissediyorsun ✨?
Başıma kötü şeyler gelebilir diyorsa o adımı atmaktan korkar ve olduğu yerde durur. İyimserlikle bir şeyleri başarmak için hırsını evet şimdi kazanmak için tam zamanı diyerek itici güç ile korktuğu, karamsarlık çukurundan kendisini kurtarır.
Kast ettiğimi bir örnek ile açıklayayım. Mesela bir öğrenci sınava giricek. 'Ben niye yapamayayım? Tek ihtiyacım çalışmak' diyip de bir hırs yapabilir, 'Bu sınavı geçemezsem çok zorlanıcam, belki de üniversite hayatım sekteye uğrayacak, zorundayım.' psikolojisine girip de hırs yapabilir.
Karamsarlıkla hırs yapmak ne kadar sağlıklı orası tartışılır tabii.