Kibir duygusu insanı hayatta nasıl bir çıkmaza sürükler?

Harika bir soru 🤌Kibir öyle sinsi bir şey ki, insanı yavaş yavaş yalnızlaştırıp Kendi kurduğu o yüksek kulenin içine hapsediyor. "Ben herkesten üstünüm, en iyisini ben bilirim" dedikçe aslında etrafındaki herkesi uzağa itiyor. Dışarıdan bakınca güçlü, yıkılmaz bir duruş gibi duruyor ama içeride insanı tamamen yapayalnız bırakan devasa bir çıkmaz bu.

​İşin en acı kısmı da ne biliyor musun? Tarihte ve anlatılarda bunun en büyük örneği var. Hani derler ya, şeytan aslında en baştan "kötü" olarak yaratılmadı. Meleklerin arasında, üstün bir konumdaydı. Ama ne zaman ki insana hürmet etmesi istendi, o an "Ben ondan daha üstünüm, beni ateşten onu çamurdan yarattın" diyerek o büyük kibir tuzağına düştü. İşte o tek bir "ben" sevdası, onu en yüksek mertebeden alıp ebedi bir karanlığa sürükledi. Kur'an'da da tam olarak bu anlatılır; kibrin insanı veya bir varlığı nasıl bir anda kendi sonuna götürdüğü.

​Kibirli insan, üstü pürüzsüz ama altı uçurum olan bir cam köprüde yürümek gibidir. Hep en tepede olduğunu sanır ama bastığı yer aslında bomboştur. Bir noktada düşeceğini göremez çünkü gözü sadece kendi yüksekliğine odaklanmıştır. Kimsenin fikrini almaz, kimsenin duygusunu önemsemez ve günün sonunda o kulede tek başına kalır.

​Kısacası kibir, insana kendini dev gibi gösteren ama aslında onu küçücük yapıp bir kutunun içine hapseden bir duygu. İnsan benliğini, samimiyetini ve en önemlisi huzurunu o "ben" çukurunda kaybediyor.