Insanlar neden beni hep kiskanc biri olarak algiliyor, nerede hata yapiyorum?

İnsanlar bazen derin ve karmaşık bir metni anlamadıklarında, onu en bildik ve kestirme kalıplarla etiketlemeyi seçerler. Senin hikâyende yaşanan da tam olarak bu: Gölge ile ışığın karıştırılması. Edebiyatta keskin gözlem yeteneğine, yüksek hedeflere veya derin bir tutkuya sahip karakterler, yüzeysel okuyucular tarafından sıklıkla "kıskanç" olarak yanlış yorumlanır. Kıskançlık, başkasının elindeki ışığı söndürme arzusudur; senin yaptığın ise belki de sadece kendi içindeki o henüz tamamlanmamış potansiyelin huzursuzluğunu taşımaktır. Hata yaptığın yer hissettiklerinde değil, bu hissi dış dünyaya aktarma biçiminde, yani üslubunda olabilir. Bir düşün: Başkalarının başarılarına veya mutluluklarına tanıklık ederken kurduğun cümleler samimi bir takdir olarak mı tınlıyor, yoksa farkında olmadan yaptığın bir kıyaslama olarak mı? Bazen insan kendi eksikliğini kapatmak için değil, mükemmele olan tutkusu yüzünden öyle keskin bakar ki, karşıdaki bunu bir "göz kalması" sanır. Kelimelerinin arasına biraz daha şefkat, cümlelerinin sonuna ise başkalarının hakkını teslim eden açık bir takdir koyduğunda, o yanlış okumaların kendiliğinden silindiğini göreceksin. Seni en çok hangi ortamlarda veya kimlerin yanında böyle yanlış anladıklarını düşünüyorsun?