İnsanların övgüsü de eleştirisi de sizin için aynı değerde mi?

Nefs-i emmareden kurtulmanın alameti, insanların övmesiyle ayıplamasını eşit görmektir. İnsanların rağbetine sevinip, aramamalarına, etrafınızda dolaşmamalarına üzülmek basitlik, büyük akılsızlık ve anlayışsızlıktır."

Yani aslında mevzu tamamen kendimizi ve nefsimizi ne kadar eğitebildiğimizle alakalı. Biri bizi övdüğünde, göklere çıkardığında hemen havalara girip mutlu oluyoruz; ama aynı insan yarın bir gün bizi eleştirdiğinde ya da grubun dışında tuttuğunda moralimiz altüst oluyor. Bağdadi Hazretleri de tam olarak bu noktaya parmak basmış: Bir insanın nefsine yenik düşmekten kurtulduğunun en büyük kanıtı, birinin övgüsüyle eleştirisini kalbinde eşit tutabilmesidir, diyor. İnsanların ilgisini kaybedince üzülmeyi, unutulunca dert etmeyi de manevi bir sığlık ve akılsızlık olarak tanımlıyor.

Şimdi dürüst olalım; çoğumuz alkışlanmayı, el üstünde tutulmayı seviyoruz. Birileri bizi arayıp sormayınca veya arkamızdan konuşunca hemen modumuz düşüyor.

Siz bu konuda neredesiniz? İnsanların sizin hakkınızdaki düşüncelerinden, övgülerinden ya da eleştirilerinden tamamen bağımsız kalmayı başarabiliyor musunuz? Yorumlarda buluşalım.