​Hayatınızın belirsiz, her şey bitti dediğiniz anında sizi ayakta tutan o gizli umut ne oldu, yeni başlangıçlar gerçekten iyi gely?

Hayatımın en kötü noktasında, kendimi öldürmeyi bile düşündüğüm bir anda kızım yanıma geldi. Onu öyle çaresiz görünce bir anda kendime, “Sen ne yapıyorsun?” dedim.

İşte o gün, kendim için değil belki ama çocuklarım için yeniden ayağa kalkmaya başladım. Adım adım toparlandım, yaralarımı sarıp bugünlere kadar geldim.

Şimdi dönüp geriye baktığımda, çok şükür Rabbime diyorum.

Rabbim kimseye kaldıramayacağı yük vermesin. Ama bazen insan, en karanlık gecesinin içinde bile tutunacak bir ışık bulabiliyor. 🤍

Her şey bitti, hayatımın belirsiz olduğu anlarda beni tekrar hayata bağlayan şey kendime olan inancım oldu. Çünkü daha önce başardıklarımı ve onları nasıl başardığımı biliyorum. İçimde hep küçük bir fısıltı var: “Sen yapabilirsin.” İşte o inanç ve içimdeki o küçük ses, beni ayakta tutan ve hayata yeniden bağlayan şeyler oldu.

Zihnim "bitti" dediğinde, kalbim hep "bu sadece bir kabuk değişimi" diye fısıldadı. Beni ayakta tutan şey, henüz tanışmadığım versiyonuma ve yaşamadığım o güzel günlere merakım oldu. Yeni başlangıçlar iyileştirir; çünkü insan en çok kendi yenilenen ışığını gördükçe tazeleniyor.

Hayatımın belki de en kötü noktasındayım. Ama içimde hala küçük de olsa bir umut var. Ve kendimce bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Bu karanlık son bulacak inşallah

Tanrının yanımda olduğunu hissetmem yetiyor. Tarifsiz bi duygu bu anlatamıyorum ama gözlendiğimi hissediyorum.

İnanç sanırım. En karanlık günlerde bile onun ışığı aydınlattı beni.

En ruh hali olarak kötü olduğum dönemde buradan birisi ile tanıştım aşık etmedi tabiki ama bana iyi geldi diyebilirim. ufacık bir heyecan kendime getirdi.

Zengin manita yapınca modum düzeldi

Yani herkesin benim gibi olduğu

Eşim ve oğlum bana umut verdi