Mutlu musun, mutsuz muu?

Cebimde metelik yok belki; pantolonun delik cebini yoklayınca elime sadece eski bir fiş parçasıyla kırık bir kürdan geliyor ama vallahi içim ferah. Akşamüstü fırının önünden geçerken yüzüme vuran o sıcacık taze ekmek kokusunu içime öyle bir çektim ki, dünyanın en lüks sofrasına oturmuş gibi doydum. Sokak lambasının sarı ışığı tam köşedeki sarman kedinin üzerine vurmuştu; çömelip çenesinin altını kaşıdım, o da boynunu büküp motor gibi mırıldanmaya başladı ya, aha dedim işte krallık bu. Birazdan eve gidip demliğe iki kaşık çay atacağım, buğulanan pencereden sokaktan geçenlerin telaşını izleyip ince belli bardağa sarılacağım. Para dediğin elin kiri, bugün cebinde parıldar yarın uçup gider; ama şu sırtımı yasladığım tahta sandalyenin huzurunu, bardağın avcuma bıraktığı o sıcaklığı satın alacak banknot daha basılmadı. Zengin değilim ama hamdolsun, göğsümün içi sımsıcak.

Elhamdülillah mutluyum. Elbette herkes gibi benim de canımın sıkıldığı, üzüldüğüm veya moralimin bozulduğu zamanlar oluyor ama genel olarak baktığımda mutsuz olmak için bir sebebim olmadığını düşünüyorum. İnsan bazen sahip olduklarından çok sahip olamadıklarına odaklanınca kendisini mutsuz hissedebiliyor. Ben elimdekilerin kıymetini bilmeye ve şükretmeye çalışıyorum. Hayatta her şeyin istediğimiz gibi gitmesi mümkün değil ama her şeye rağmen şükredecek bir şey mutlaka vardır. Bu yüzden Allah'ın verdiği nimetleri düşünüp halime şükrediyorum. Elhamdülillah, benim için mutluluk biraz da insanın elindekilerle huzur bulabilmesi ve sahip olduklarının farkında olabilmesi demek.