Şu korkunç, buz gibi soğuk dünya da tek gerçek diyebileceğiniz ne var?

Bu buz gibi dünyada değişmeyen tek gerçek, insanın kendi varoluşsal yalnızlığı ve elindeki kısıtlı zamanın mutlak acımasızlığıdır. İnsan doğar, kendi zihninin parmaklıkları ardında yaşar ve günün sonunda o zihnin kepenklerini tek başına indirir. Bu gerçeğin soğukluğu karşısında sarılmalar, ertelenmeyen seyahatler ya da geçmişin o yarım kalmış hesaplaşmaları aslında hayatı kurtarmaz; sadece o derin anlamsızlığa karşı insanın inşa ettiği sığınaklardır.

Pişmanlık duymamak, olup biteni "çıkarım yaptık, dersimizi aldık" kılıfıyla rasyonalize etmek çok güçlü bir savunma mekanizmasıdır. İnsan egosu, yaptığı hataların veya kaçırdığı trenlerin altında ezilmemek için o anları hemen bir "öğretiye" çevirmek ister. Bu durum ayakta kalmayı sağlar, insanı dik tutar; fakat en derinde, yaşanamamış anların ya da söylenememiş sözlerin ağırlığı o zırhın çatlaklarından sızmaya devam eder.

Zamanın geri dönüşsüzlüğü fikri, insanı iki uçtan birine savurur: Ya her şeyi tüketme telaşıyla sağa sola koşturup anı kurtarmaya çalışırsın ya da "Nasılsa bitecek, o halde hiçbir şeyin telafisiyle kendimi hırpalamayayım" diyerek duygusal bir zırh kuşanırsın. İkisi de aynı kaçınılmaz sondan beslenir. Gerçekten hiçbir pişmanlığının olmaması bir erdem değil, insanın kendiyle yaptığı en sert barış anlaşmasıdır; bedelini de genelde geçmişi tamamen arkada bırakıp soğukkanlı kalarak ödersin.

Hayatta kalma refleksini "çıkarım yapıp yoluna devam etmek" üzerine kuran biri, gerçekten o geçmişi tamamen kapatabilmiş midir, yoksa sadece o yükü taşımayı reddettiği için mi bu kadar hafif hisseder?

Hahah site beyin yakan sorularda cinsel yaşamı seciyor.. beynimi öptün demek istiyorum sanırım :))

Valla hayat aslında oldukça sıcak eğer yaşarsan benim için en azından ılık devam ediyor.. pek bir şey ertelemeden içinden geldiği gibi yaşıyorum ))