Şu an yaşadığımız gerçekliğin gerçekten gerçek olduğundan nasıl emin olabiliriz?

Dünyayi olduğu gibi değil yalnıizca biyolojimizin izin verdiği ölçüde algılarız. kusursuz bir gerçekliğin tam merkezinde yaşadığmızı sanirken aslinda sadece etten ve kemikten yapilmiş bir hücrenin, kendi bedenimizin sınırlarına hapsedilmiş öznel bir simülasyonunu deneyimliyoruz. şu an etrafımızda radyo dalgalari amansiz bir fırtına gibi akıp gidiyor ama insan gözü elektromanyetik spektrumun daracık bir aralığına mahkum olduğu için mutlak bir sessizlik yanılgısı yaşıyoruz. Varoluşun devasa senfonisinde tek bir notayı duyup işte bütün müzik bu diyen fani birer sağırız. Bak knk meslea yanından geçtiğimiz sıradan bir çiçek🌼 bir arının🐝 gözünde ultraviyole otobanlarla bezeli, parıldayan bir hedef tahtasıdır. Zifiri karanlıktaki bir yılan🐍 için nesneler değil, onların yaydığı kızılötesi ısı matrisi gerçektir. Bir sinek🪰 ise sinir sisteminin hızı sayesinde ona doğru savurduğumuz eli adeta ağır çekim bir film gibi izler ortada paylaşılan ortak bir sahne yoktur sadece her canlının kendi biyolojik donanımıyla süzdüğü milyarlarca farklı illüzyon vardır. İnsanların gerçek adını verdiği şey dış dünyanın kendisi değil kafatasının o kapkaranlık odasında beynin elektrokimyasal sinyallerle sentezlediği filtreli bir yayından ibarettir. gerçekliğe büyük bir inatla sarilmak kapkaranlik bir odaya küçücük bir anahtar deliğinden bakıp bütün varoluş sadece bu delikten gördüğüm kadardır demekten farksızdır oysa o delik moleküler düzeyde hafifçe genişlese ya da yönü birazcik değişse uğruna savaşlar feda ettiğimiz bütün doğrularımız inançlarımız ve üzerine bastığımız dünya bir anda hiçliğe karışacaktır. Bizler evreni deneyimlemiyoruz sadece beynimizin bizim için çizdiği o sınır kapısından içeri sızabilen küçük bir sızıntıyı yaşıyoruz.