Annemle çocuklukta yediğim dayakları konuşunca neden hemen alınganlaşıyor?

İçimi dökmem gereken kişi babam o zaten pişman belli ama annem hala garip bir şekilde savunuyor gibi hissediyorum ne bu kocacılık anlamıyorum üzülmesi gereken kişi ben mi miyim yoksa savunmasız bir çocukken dayak yiyen evladı mı

yok zaten geleceğe bakıyorum bir kez olsun babama sen bizi dövdün demedim hatırlatmadım sadece konusu açıldı masada babam yoktu diye örnek verdim ama kocasının attığı dayakların annemin de zoruna gidiyor ki böyle alındı bilemiyorum sonuç olarak o babayı bize o seçti biz dayak yerken bizi korumadı şimdi de suçluluk duyuyordur illa

Anne olmayacağım

Tercih meselesi biraz olmak istemezsek olmayız

Komik değilsin olgunlaşmayı dene

Espiri değil espri arkadaşım böyle şeylere gülünmeyeceğini öğren önce sonraki işin de kendi dilini öğrenmek olsun

Oklavayla falan

annesi de onu dövermiş

çocuğa şiddet uygulamak enteresan geliyor mu garip bir vicdan

O zaman biz de çok çıldırınca babamıza bir tokat atalım maalesef ikisi de aynı iğrençlikte direkt bir insana şiddet uygulamak hiç etik değil

Bunu dövmeden de anlatabilmek mümkün ama işte aileler cahil maalesef