Üzüldüğünüzde yaşadığınız duyguyu nasıl bastırıyorsunuz?

Ben öyle duygularımı bastırmaya, görmezden gelmeye veya bastırmak için suni yollara başvurmaya pek inanmıyorum. Üzüntü de hayatın bir parçası ve insanız nihayetinde, elbette içimizin yandığı, daraldığımız anlar oluyor. Böylesi zamanlarda kalabalıkların içine karışıp dert anlatmak ya da içimi dışarıya döküp teselli aramak yerine kendimle kalmayı tercih ediyorum.

Yalnız kalıp Allahü Teâlâya dua ediyorum. İnsanın her şeyi gören, bilen ve halinden en iyi anlayan Rabbine içini dökmesi kadar kalbe ferahlık veren başka hiçbir şey yok bu dünyada. Derdimi, sıkıntımı, içimdeki o ağırlığı sadece O'na arz ediyorum.

Özellikle namaz kıldığım zaman o namaz ruhuma, gönlüme adeta bir şifa oluyor. Secdeye vardığımda dünyanın bütün o karmaşasını, üzüntüsünü dışarıda bırakıp sadece Rabbimle baş başa kalıyorum. Alnımı secdeye koyup içimden geçenleri dilediğimde, o omuzlarımdaki yükün yavaş yavaş hafiflediğini, göğsümdeki o daralmanın yerini derin bir huzura bıraktığını hissediyorum.

İnsanların tesellisi genelde geçici oluyor, hatta bazen daha çok yorabiliyor insanı. Ama dua etmek, namazda huzura durmak insana asıl dayanma gücünü ve şifayı veriyor. O yüzden üzüldüğümde köşeme çekilir, seccademi serer, Rabbime sığınır ve huzuru O'nun kapısında ararım.