Konuşamadığın onca şeyin içinden sağ çıkabiliyor musun?

Konuşamayıp içimizde verdiğimiz savaşlardan hep galip çıktığımızı zannederiz ama her seferinde bir parçamız kopup gider bedenimiz sağlam kalsa bile ruhumuz parçalanmış o eski halimizden eser kalmamış olur. Sonra dönüp baktığında kendini tanıyamaz insan bu yüzden savaşlar her zaman yıkıcıdır.

Kolay olmuyor ama çıkıyorum. Bazı acılar anlatılınca hafiflemiyor, insan onları zamanla içinde taşımayı öğreniyor. Konuşamadığım çok şey oldu, hâlâ da var. Ama sustuğum her şey beni biraz daha olgunlaştırdı. Çünkü her acının dili yoktur; bazıları sadece insanın bakışına yerleşir.

Ben konuşamadıklarımı çoğu zaman yazarak taşıdım. Belki de bu yüzden hâlâ ayaktayım. İnsan bazen kelimeleri içinde saklayarak değil, onlarla yaşamayı öğrenerek hayatta kalıyor.

@MuzipFilozof dedi ki: İnsan sustuklarından ölmez; yeter ki o sessizliğin içinde kendini kaybetmesin.

Bazen boğazıma dizilen onca şeyi içime gömüp hiçbir şey olmamış gibi yola devam ediyorum. Kolay mı? Değil elbette.

Ama sonra durup kendime söylüyorum: boş ver diyorum, şu dünyada ölüm var. Değmeyecek meselelerle kendimi yıpratmanın anlamı yok. Sustuklarım içimde bir yük ama ölüm gerçeğini hatırlayıp geçiyorum. Bir şekilde sağ çıkıyorum işte, nefes alıp yaşamaya devam ediyorum.