Genç yaşta kanser tedavisi gören biriyim. Fiziksel değişimlerim dışarıdan belli oluyor. Ancak beni hastalığın kendisinden çok, sokaktaki insanların o acıyan, çok üzülen, uzaylı görmüş gibi bakan, arkamdan fısıldaşan konuyu didikleyen ve beni mutlak yardıma muhtaç gören sürekli destek öneren üstenci bakışları yoruyor.
Tedavi geçici, peki ya insanların bu gizli kibri? Kimseye bu dünyada ölümsüzlük garantisi verilmemişken, dışarıdan görünen bir sağlık mücadelesine haddi olmadan karışmak çok yanlış değil mi insanların özeline neden saygı gösterilmiyor? Bunun altında yatan psikolojik mekanizma ne olabilir? Ve siz bu durumda ne önerirsiniz?
Kendi yorumum: Çoğu insan kendi kırılganlığıyla ve ölüm gerçeğiyle yüzleşmekten korkar. Bizler ise onlara ölümü hatırlatırız. Bizi gördüklerinde aslında kendi başlarına gelebilecek bir gerçekle karşılaşırlar. Bize acıyarak bakmak, uzaklaşmak ya da yardıma muhtaç gibi görmek, aslında kendilerini o durumdan yukarıda ve güvende hissetmek için geliştirdikleri hastalıklı bir savunma mekanizmasıdır. Herkes ölümsüzmüş gibi yaşar, çünkü aksini düşünmek cesaret ister. Onların kibri, aslında derin bir cehalet ve korkunun maskelenmiş halidir.
Aşk İlişkileri
Çamaşır Yıkama Sırları
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Üniversite Tercih
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer 