Dışarıdan bakınca herkesin hayatı kusursuz ve çok mutlu görünüyor değil mi?

Ben artık kimin ne olduğuna, ne iş yaptığına ya da dışarıdan nasıl göründüğüne hiç bakmıyorum. Zaten dışarıdan bakınca herkes sütten çıkmış ak kaşık, herkesin hayatı dört dörtlük. Sosyal medyada ya da sokakta herkes en mutlu, en başarılı pozunu kesiyor. Ama o vitrinlerin arkasına geçtiğinde, her kapının arkasında kimsenin bilmediği ne mücadeleler, ne hesaplar dönüyor aslında.

İnsan yaş aldıkça ve hayatı tanıdıkça kimsenin lafına da görünüşüne de kanmamayı öğreniyor. Kimi insan var dertsiz tasarız gibi durur ama içi kof çıkar; kimi insan var kendi halinde, sessizce yaşar ama kayalık gibi sağlamdır. O yüzden ben insanların unvanlarına, parasına, dışarıya sattığı o yapmacık imaja değil; sadece karakterine, samimiyetine ve duruşuna bakıyorum.

Herkesin bu dünyada bir imtihanı var. Kimisi bedeniyle, kimisi rızkıyla, kimisi de ahlakıyla sınanıyor. Allahü Teala ne yazdıysa onu yaşıyoruz. Önemli olan kalpte ve niyette engel olmaması. Bedeninde kısıt tutar, hayatında eksik olur ama insanın içinde dürüstlük ve merhamet varsa gerisi teferruattır. Kendi kabuğumda, dürüstçe, kimseye müdana etmeden yaşamak bana yetiyor. Gerisinin ne dediği de, nasıl göründüğü de açıkçası hiç umurumda değil.