Çok sevmek artık saplantı olarak mı adlandırılıyor?

Bu tamamen kişinin davranışına göre değişir. Psikolojik olarak bakarsak iş tamamen sergilenen davranışa bağlı bence. Çünkü o durum kontrolden çıktığında artık sevgi olmaktan çıkıp bir hastalık demektir.

Açıkçası ben hayatımda böyle şeyleri çok yaşamadım, öyle saplantı derecesine varan durumlarla pek işim olmadı. Ama dışarıdan gözlemlediğim ve düşündüğüm kadarıyla, çok sevmek ile saplantılı olmak arasında ciddi bir fark var. Birini çok sevebilirsin, değer verebilirsin, ona kalpten bağlanabilirsin; bu gayet güzel ve insani bir his. Ama sen o hisle birlikte karşı tarafın hayatına, kararlarına ve alanına saygı duyuyorsan orada sağlıklı bir sevgi vardır.

Ne zaman ki insan kendi hayatını unutup tamamen karşı tarafa odaklanır, onun her adımını kontrol etmek ister ve hayır cevabını kabullenemez, işte orada iş değişir. Sevgi insanı yaşatır, huzur verir; ama saplantı hem insanı hem de karşısındakini tüketir, boğar.

Dediğim gibi, kendi adıma böylesine uçlarda bir durumu yoğun şekilde yaşamadım ama her çok sevmeye de hemen saplantı etiketi yapıştırmamak lazım. Her şey insanın nasıl davrandığında, duygusunu nasıl yaşadığında bitiyor. Eğer o his seni ve karşı tarafı ezmeye başladıysa, orada sevgiden ziyade hastalıklı bir durum aramak gerekir.

Sevmek 3'e ayrılır;

1-) Normal sevmek (Platonik); ulaşamama sendromu denir. Ya reddederse ya kabul etmezse veyahut sevgilisi olduğu halde vazgeçememe durumudur. Utanma duygusunun aşılamayan çizgisidir.

2) Aşkla sevmek; günümüzde olan el ele tutuşan çiftlerin durumudur.

3-) Hayatını odak merkezi yapmak; onsuz hayatın anlamı kalmayacağını, o olmadan kendisini eksik hisseden ve onu kaybetme düşüncesi bile dellendiren bir durum söz konusu. Her istediğini yapmaya kadar giden takıntılı tip. Buna da çok sevmenin ötesini aşan bir uçurum sevgisi denir.