Yalnız kaldığınızda kendi kendinize en çok ne konuşuyorsunuz, kafanızdan neler geçiyor?

Yalnız kaldığım an kafamın içinde bir "ihtimaller simülasyonu" çalışmaya başlıyor resmen. Kesintisiz bir neden böyle oldu? ve şöyle olsaydı nasıl olurdu? sorgulaması... Geçmişin senaryolarını yeniden yazmaktan, gerçekleşmemiş olasılıkları tartmaktan günümü yaşayamıyorum bazen. En çok kendi içimdeki o *neden mahkemesiyle konuşuyorum. Bir olay bitip gidiyor ama benim kafamda sahneler tekrar tekrar oynatılıyor. Neden böyle bitti, peki ya şöyle yapsaydım ne değişirdi? dedirten sonsuz bir olasılıklar döngüsü..