Yalnız olmak gerçekten bizim tercihimiz mi yoksa arkadaş edinmek mi zorlaşıyor?

Yani şöyle diyeyim en azından kendi adıma konuşayım ben insanlarda problem olduğunu düşünüyorum elbette bunu genele vurmuyorum yine de arkadaş edinmeye çalışıyorum arkadaşlarım oluyor ancak çok yakınıma koymuyorum çünkü sebebini çözemediğim bir biçimde kıskançlık yapıyorlar hayallerimi kopyalıyorlar yani dost olamıyoruz içten içe hep bir yarışta oluyorlar beni aşağılamak için fırsat kovalıyorlar ama bulamayınca yarışa giriyorlar işsiz kaldığım bir dönemde arkadaşım haddine olmayan sözler söylemişti ailene yük oluyorsun ne zamana kadar onların sırtından geçineceksin tarzı oysa ailem hiç böyle bir şeyi dert edinmemişti ve yani illa karşılaştırmak gerekiyorsa yaşantım arkadaşımdan daha iyiydi ve ailem bana değer veriyor diye siz zenginsiniz tarzı laf sokuşları oluyordu kalbim çok kırılmıştı aynı zamanda sinirlenmiştim lise hayatım boyunca zorbaların hedefi haline gelmemek için dışlanmamak için bir çok arkadaşımı tolere ettim artık okul hayatım bitti ve huzura kavuşarak çatır çutur insan siliyorum tek bir hata dahi kabul etmediğim anlar oluyor

Kimse sizden önemli değil 18 yaşımda hem sedef hem haşimato hastası oldum dertten insanların acımasızlığını hafife almayın