İnsan bazen kendini hiç tanımayan birinin düşüncesini önemsemez. Ama sizi yıllardır tanıyan, huyunuzu ve niyetinizi bilen biri bile sizi yanlış anlayabiliyorsa durum değişiyor. Sizce gerçekten tanımak, gerçekten anlamak için yeterli mi?
Bir insanın sizi yanlış tanıması mı daha kötü, yoksa sizi gerçekten tanıyıp yine de yanlış anlaması mı?
Bazen yanlış tanıyabiliyorlar ya benden ya kendinden kaynaklı bu aşılabilir gibi yinede zor tabi ama tanıyıp yanlış anlaması daha zor olabiliyor bazen tabi bazı zamanlar insanın nazı sevdiğine geçiyor hesab istisnai durumlar olabiliyor ☺️🦋
Seni yakından tanıyan birinin niyetini çarpıtması kesinlikle daha can yakıcı. Birinin seni "tanıması", sadece senin geçmiş verilerine sahip olduğu anlamına gelir; ama "anlamak" bir niyet, derin bir empati ve çaba gerektirir 🧠. İnsanlar bazen seni kendi zihinlerindeki kalıplarla veya kendi kırgınlıklarıyla yargılarlar. Tanıdığını düşündüğün biri seni yanlış anladığında, aslında seni değil, kendi zihnindeki senin illüzyonunu yargılıyordur 👁️. Sana bunu hissettiren yakınında biri mi var, yoksa genel bir hayal kırıklığı mı? ✨
İnsanlar beni uzaktan tanıyıp ya da o samimiyeti kurmayip yanlış taniyabilirler bunun için üzülmem de ugrasmam da. Ama benim hayatimda beni çok yakindan taniyan ve benim samimiyet kurduğum insanlar zaten kısıtlı ve azdirlar o insanlari herkesin icinden seçmiş ve kendimi tanima imkani vermisimdir buna ragmen beni yanlış anlamalari beni derinden incitir.