Yaş ilerledikce "yol arkadaşı" daha onemli olmuyor mu?

31 yaşındayım, hiç evlenmedim, başımdan nişan dahi geçmedi. Her şeyi fazlasıyla "ben hallederim kızı" olduğum için ihtiyaç da duymadım, öyle ki ciddi ilişkim dahi olmadı. Bir erkeğe ihtiyaç duymadım, aile evindeki sorunlarla uğraşmaktan ergenliğim, genç kızlığım hepsi kül oldu sanki..

Ama geldiğim noktada son 10 yıldır her yere tek gidiyorum hastane, sinema, konser, alışveriş, tatil... ne gelirse aklınıza.. ama bazen arkadaşlardan görüyorum eşiyle birlikte plan program yapıyor para biriktiriyor, en önemlisi anı biriktiriyor. Güleç ve enerjik bir şekilde dönüyor işine. En basiti iş hayatı zaten stresli herkes min 9 saat iş yerinde, hele ist'da isen tam kafayı yemelik senaryolar çıkıyor.. eve gidiyor eşinden hadi haz etmiyor diyelim, çocuğunun boynuna sarılıp dertlerini unutabiliyor...

Benim böyle olaylarım hiç olmadı, belki hayatın o yönü daha güzel ve mutluluk verici ama ben hiç bilmiyorum, tadamadım...