Güzel şeylere ulaşmanın yolu mutlaka zorluklardan mı geçer?

Zor olmadan hiçbir şeyin kıymeti olmuyor. Hayatta gerçekten arkasında durabileceğin, göğsünü kabarta kabarta "bunu ben tırnaklarımla kazıdım" diyeceğin ne varsa, hepsinin temelinde dökülen ter, harcanan zaman ve verilmiş amansız bir mücadele var. Zahmetsizce kucağına düşen hediyelerin insanda bıraktığı tat her zaman yüzeysel kalır; emeksiz gelenin gitmesi de tek kalemde olur.

Bir şeyin uğruna uykusuz kalmıyorsan, sabrını son noktasına kadar sınamıyorsan, kazandığın anın o görkemli hazzını asla gerçek anlamıyla yaşayamazsın. Hayat bazen önümüze altın tepside ufak tefek piyangolar atabilir, ona lafım yok. Fakat o tesadüfi güzelliklerin bile ne anlama geldiğini kavramak için geçmişte en az bir iki fırtına atlatmış, dizlerini kanatmış olman gerekir. İnsan ancak acısını çektiği, bedelini ödediği değerlerin koruyucusu olur. Yan gelip yatarak elde edilen her kazanım, ilk ciddi rüzgarda savrulmaya mahkumdur. Kısacası, bir şeyin hakiki değerini belirleyen şey onun ihtişamı değil, ona giden yolda aştığın engellerdir. İşin raconu da, o güzelliği gerçekten taşınabilir kılan asaleti de tam olarak burada gizli.

Hayır, mutlaka zorluklardan geçmesi gerekmez. Ama güzel ve değerli şeylerin çoğu, bir miktar emek, sabır, belirsizlik veya fedakârlık ister.
Zorluk bazen sonuca giden yolun kendisi değil, insanı o sonuca hazır hâle getiren süreçtir. Örneğin bir başarı, ilişki, meslek veya hayal; zorlanmadan da gelebilir. Fakat zorluklarla karşılaşıldığında onları aşmak, sahip olduğumuz şeyin değerini ve bizim dayanıklılığımızı artırabilir. Her acı bir bedel değildir. Bazı zorluklar bizi büyütür, bazılarıysa sadece yorar. Bu yüzden “çok zorlanıyorsam, demek ki sonunda çok güzel bir şey olacak” diye düşünmek doğru değildir.

kesinlikle öyle, o limon ağaçlarının arasından görünen vadiye ulaşmak için de o dik yolları tırmanmak gerekmiştir, emeksiz yemek olmuyor hayatta