Bazen bir insanın bizi gerçekten tanıması, hakkımızda ne kadar çok şey bildiğiyle değil; kimseye göstermediğimiz tarafımızı fark etmesiyle ilgilidir. Peki size söylenen hangi cümle, “Beni gerçekten anlamış” dedirtti?
Birinin sizi gerçekten tanıdığını hangi cümlesinden anlarsınız?
Biriyle uzun zaman geçirebilirsin ama seni gerçekten görmesi bambaşka bir şey, ben birinin beni gerçekten tanıdığını herkesin gözden kaçırdığı küçük detayları yakaladığında anlarım, mesela tamamen öylesine bir andayken hiç beklemediğim bir anda karşıma en sevdiğim o küçük şeyle gelip sen bunu seversin görünce aklıma geldin dediğinde, o hediye ya da meblağ meselesi değil, düşünülmüş olmak, hafızasında yer tutmuş olmak hissettiriyor o derinliği, bir de ruhumun aynasını okuyanlar var tabii, ortamda herkese iyiyim ya sen deyip geçiştirirken sadece onun yüzüme bakıp sesimdeki ya da gözlerimdeki o ufacık değişimi yakalaması, bana iyiyim deme sen bu değilsin bir şey var dediği o an, işte orada savunma mekanizmalarım tamamen düşüyor, çünkü bir insan sizin sadece neşeli halinizi değil gizlemeye çalıştığınız o durgunluğunuzu da fark edip sarmalıyorsa sizi cidden ezberlemiş demektir
Ben bile beni daha tanıyamamışken böyle tılsımlı bir cümleyle beni gerçekten tanımış diyebileyim. İnsanın binbir türlü hali var birini tutturdu diye diğerlerine aşina olamaz. Kimse kimseyi gerçekten tanıyamaz. Sürekli güncellenen bir yapıyız.
Bunun cümle üzerine anlamanın pek çok mümkün olduğunu sanmam. Çünkü insanlar her zaman kendini iyi gizler. Açık konuşmak gerekirse, birinin sizi gerçekten tanıdığı an, kusurlarınızı veya sessizliğinizi yüzünüze vurup yargılamak yerine, arkasındaki asıl sebebi tek bir cümleyle özetlediği andır. Mesela ortalık yangın yeriyken ve herkes sizden bir patlama beklerken, birinin kenara çekilip sakince Sen şu an öfkeli değilsin, sadece fazlasıyla kırgısın ve yine her şeyi tek başına sırtlanmaya çalışıyorsun demesi gibidir. İşte o an kalabalıkların içinde maskesiz yakalanırsınız. Kimse o derinliği kolay kolay tutturamaz; tutturan insan da zaten hayatınızdaki yerini sonsuza kadar garantiler.
Beni gerçekten tanıyan insan, bana "Sen iyi görünüyorsun ama aslında yorgunsun." diyebilen insandır. Çünkü çoğu kişi yüzündeki gülümsemeyi görür; çok azı sessizliğinin nedenini fark eder. Bana göre insanı tanımak, söylediklerini ezberlemek değil; söyleyemediklerini anlayabilmektir.
@MuzipFilozof'un son sözü: Seni gerçekten tanıyan kişi, sustuğunda bile hangi cümleyi içinde kurduğunu hissedebilendir.
en sessiz olduğum anlardaki o kahverengi tonlu pencere önü hüznünü ve içten içe kurduklarımı yüzüme vurmadan sadece yanımda oturduğu an anlarım, o masadaki renkli çiçekler bile o anın yapayalnız sessizliğini dağıtmaya yetmez
Doğrudur kardeşim fakat her insanı aynı kefeye koyma. Insan vardır dinler ve çok iyi anlar yeri geldiğinde seni bile şaşırtır, insan vardır dinliyormuş gibi yapar bir kulağından girer diğerinden çıkar. Umurunda olmazsın. Yani insanlar karakter olarak 2 ye ayrılır.
Doğrudur kardeşim. Benden sana abi tavsiyesi güveniyormuş gibi yap ama güvenme, herşeyi bilenden kaç sakin ve düzgün üsluplu insan seç, her sana gelip de seni anlıyorum veya seviyorum diyene inanma ama sana kırılırsın diye söz söylemekten çekinen insanları yanına al.