Bir şeyi kaybetmek mi daha ağırdır?

bu dünyada hiçbirimiz kazık çakmaya gelmedik. Kiracı olduğumuz bir evde, Şu antika vazo benimdi, neden kırıldı?' diye karalar bağlamanın inan çok da bir esprisi yok. Bence kaybetmek, dışarıdan bakıldığında ağır ve şekilsiz bir yıkım gibi dursa da, aslında kılık değiştirmiş kallavi bir kazançtır. Neden mi böyle söylüyorum? Çünkü zaten temelli kalıcı olmadığımız bir düzende, herhangi bir şeye sonsuza dek sahip olma fikri sadece basit bir yanılsama. Aksine, hiç sahip olmamak insanı hep o bayat "acaba" ihtimaline ve konfor alanının o renksiz duvarlarına hapseder. Oysa bir şeyi yaşayıp kaybetmek, sana o durumun, o insanın ya da o duygunun ciğerini öğretir. Yaşarsın, görürsün, heybene katacağını katar ve eyvallah deyip yoluna devam edersin.

Şöyle düşün: Gidip şahane bir masada yemek yiyorsun. Tabak bitip masadan kalktığında "Bu yemek artık benim değil, masayı kaybettim!" diye ağlıyor musun? O lezzetin damağında bıraktığı tadın ve doygunluğun keyfini çıkarıyorsun. İşte hayat da tam olarak böyle bir yer. Sahip olduğumuzu sandığımız her şey aslında bize sadece bir süreliğine emanet ediliyor. O yüzden ben olaya "Eyvah kaybettim, bittim, kül oldum" değil, "Geldi, öğreteceğini öğretti, beni bir tık daha yukarı taşıdı ve gitti" gerçekliğiyle bakıyorum. Kaybetmek dediğimiz , aslında seni olgunlaştıran, ruhunun hamlığını alan ve hayatın gerçek ağırlık merkezini sana gösteren esaslı bir antrenmandır. Eşyayı, insanı ya da bir statüyü kaybederken aslında kibrini, bağımlılıklarını ve korkularını da masada bırakırsın. Eksildiğini sanırken usul usul çoğalırsın; hafifledikçe yere daha sağlam basarsın.