Bir insanın gerçek değerini yanınızdaki ilgisi mi belirler, yoksa ayrıldıktan sonra koruduğu o asil mesafe mi?

İkisinin yeri ayrı ama bence bir insanın kalitesini asıl belirleyen şey, yollar ayrıldıktan sonra takındığı o asil duruştur.

​Yanındayken ilgi göstermek, tatlı dilli olmak, üzerine titremek nispeten kolaydır. Çünkü işin içinde arzu vardır, o anki duygu yoğunluğu vardır ve en önemlisi kazanma ya da elde tutma isteği vardır. Yani yanındaki ilgi, çoğunlukla o anki hissin ve heyecanın bir yansımasıdır.

​Ama yollar ayrıldığında iş değişir. Ortada bir çıkar, beklenti ya da tutunacak bir heyecan kalmadığında insanın hamuru ortaya çıkar. Saygısını, o asil mesafesini koruyabiliyor mu? Yaşananların hatırına sessiz kalmayı biliyor mu? Yoksa çirkinleşip, eski defterleri açıp o güne kadar paylaşılan her şeyi basitleştiriyor mu?

​Bence bir insan yanındayken ne kadar güzel severse sevsin, giderken çirkinleşiyorsa geçmişteki o ilginin de içi boşalır. Gerçek karakter; duygu bittiğinde, fırtına dindiğinde ve artık birbirinize bir "yükümlülüğünüz" kalmadığında sergilenen o tavırda