İnsanın kendine en uzak düştüğü an, başkalarına en yakın görünmeye çalıştığı an mıdır?

Evet, tam olarak öyle. İnsan en çok, başkalarının gözünde "kusursuz" veya "sevilesi" görünmek için kendi doğrularından taviz vermeye başladığında kendine yabancılaşır.

​Alkış almak, kabul görmek ya da sırf birileri gitmesin diye "mış gibi" yapmaya başladığın an, kendi benliğinden sessizce çekip gitmeye başlarsın. Başkalarının onayına endeksli bir sevgi kazanabilirsin belki ama günün sonunda aynaya baktığında karşılaştığın o yabancı yüz, kaybettiğin kendi özündür. Kendin olmaktan vazgeçip başkalarının senaryosunda başrol oynamaya değecek hiçbir ilişki ya da onay yok bu hayatta.