Sizi de üzüyor mu bu hayat?

Üzüyor mu?

Elbette üzüyor. İnsan olmak biraz da budur. Bazen hayat insanın önüne öyle bir ayna koyar ki, “Ben ne zaman buraya geldim?” dersin.

Ama yaş almakla öğrendiğim bir şey var...

Geç kalmışlık hissi çoğu zaman hayatın değil, zihnin takvimidir.

26 yaşında “geç kaldım” diye düşünmek, hayatın bittiğini değil, insanın ilk kez zamanın gerçekten kıymetini anlamaya başladığını gösterir.

Ben de geçmişe bakıp “Şunu daha önce yapsaydım” dediğim şeyler yaşadım. Ama geçmişe gidip düzeltme şansımız yok. Bugünü de sürekli geçmişin muhasebesine harcarsak, yarının geçmişini de şimdiden üretmiş oluruz.

Hayatta bazı trenleri kaçırırsın. Ama istasyon kapanmaz.

Yaşlılara gelince… Bizim de hâlâ içimizden “Laaann, bunu niye daha önce anlamadım?” dediğimiz çok şey var. Demek ki yaşlanmak, bütün cevapları bulmak değilmiş.

Sadece hangi soruların artık peşinden koşmaya değmeyeceğini öğrenmekmiş...

Tılsımlı kelime ''yaşlı'' ' yı duyup geldik.

Görselde dayımın gözlerine bakında içim fena buruldu. Lan yoksa yaşlı mıyım gerçekten.

Üzmek mi, pazarlarda üç dirheme alınıp satılmaktan kan ağladık.

Merhaba,
Hayat üzmüyor ya, insan olmayan insanlar, insanlık üzdü, sebebi de benim, önemsedim insanları değer verdim, kendim gibi sandım. 😅

Hayatın suçu yok, suçlu biziz ya da ben! 😅