Hayat bize istediğimiz yolu mu gösterir, yoksa yürüdüğümüz yolu zamanla ‘doğru yol’ olduğuna mı inandırır?

Bence insan yolu seçer ama menzili belirleyen yalnızca kendisi değildir. Biz adım atarız, gayret ederiz; fakat hangi kapının açılacağını, hangi yolun kapanacağını her zaman bilemeyiz. Bazen "Keşke." dediğimiz yolların bizi koruduğunu, bazen de "İyi ki." dediğimiz yolların aslında bir imtihan olduğunu yıllar sonra anlarız.

İnsan yürüdüğü her yolu doğru sanabilir. Fakat hakikat, nefsin hoşuna gidenle değil; kalbin huzur bulduğu yerde ortaya çıkar. Çünkü insanın en büyük yanılması, istediği her şeyi hayır zannetmesidir. Oysa bazen verilmeyen bir şey en büyük lütuf, geciken bir şey en büyük rahmet olabilir.

Bu yüzden ben artık "Doğru yolu ben seçtim." demekten çekiniyorum. Daha çok, "Rabbim beni doğru yolda sabit kılsın." diye dua ediyorum. Çünkü insanın asıl meselesi yolu bulmak değil, bulduğu yolda istikameti kaybetmemektir.

@MuzipFilozof'un son sözü: Kul yolu seçtiğini zanneder; ama dönüp baktığında anlar ki, aslında onu menzile ulaştıran kendi adımı değil, Rabbinin hidayeti ve lütfudur.

Zorla kabul ettirir, doğru olmadığını bilsek de doğru imiş gibi sineye çekeriz mecburen. Her ne kadar elimizde deseler de yalan, kader denen o lanet çizgiye müdahale imkanı yok.

Eğer görebilirsen aslında nereye gitmen gerektiğini öğretir

Duruma göre değişir stabil kalmaz