İnsan yaşlandıkca hangi özelliklerini unutup/kaybediyor?

Dünya bu saydıklarını bize unutturmuyor; hayatta kalalım diye zorla elimizden alıyor. Kimse kusura bakmasın ama içi kötülük dolu bir masaya, pamuk şeker gibi saf ve çocuksu bir kalple oturursan seni çiğ çiğ yerler. O yüzden yaş aldıkça mecburen zırhlarımızı kuşanıyoruz. Peki bende ne kaldı? Şöyle bir bakıyorum da, o merak duygusunu hiç kaybetmedim. İnsanların ne kadar ileri gidebileceğini hâlâ büyük bir merakla izliyorum. İçimdeki çocuk da oralarda bir yerde duruyor elbet ama artık o da sokakta nasıl yürümesi gerektiğini öğrendi.

İnanki birçok şeyi kaybettim yerine birçok şeyi kazandım tecrübeler gibi. Ama kaybettiğim en büyük şey insanlara inanacım ve sevgim olmuştur